1 Kurse shenjtërve të tu u ndriçonte dritë e madhe,
dhe egjiptianët, zërin ua dëgjonin, por
fytyrën s’ua shihnin,
të lumtur i shpallnin pse s’vuanin si ata,
2 u ishin mirënjohës që nuk hakmerreshin
megjithëse më parë kishin qenë përndjekur
dhe luteshin t’i falnin për qëndrimin e tyre armiqësor.
3 Kurse izraelitëve u dhe për prijës në udhë të panjohur
një shtyllë zjarri të ndezur,
diell të butë në shtegtim të lavdishëm.
4 Ishin njëmend të denjë të mos kishin dritë
e të vuanin në burgun e errësirës
ata, që mbanin të burgosur bijtë e tu
nëpërmjet të të cilëve fillonte botës t’i dhurohej
drita e pashueshme e Ligjit.
5 Pasi kishin vendosur t’i mbysin foshnjat e shenjtërve,
e prej foshnjave të gjuajtura vetëm një kishte shpëtuar,
ti, për t’i ndëshkuar, u more shumë fëmijë,
dhe të gjithë së bashku i mbyte në ujë të tërbuar.
6 Ajo natë u qe paralajmëruar etërve tanë,
që ta kishin të qartë çfarë përbetimeve u kishin besuar,
se s’do t’u tundej besimi në zemër.
7 Pritej prej popullit tënd
shpëtimi i të drejtëve e shfarosja për të padrejtët,
8 sepse, siç i ndëshkove kundërshtarët,
ashtu na madhërove ne duke na thirrur pranë teje.
9 Atëherë bijtë e shenjtë të të drejtëve
fli të kushtuan fshehurazi
e ranë në përkim të gjithë së bashku për këtë ligj hyjnor:
shenjtërit do t’i pranojnë njëlloj
si të mirat ashtu dhe rreziqet.
Atëherë kënduan këngët që më parë i
këndonin etërit.
10 Jehonte atëherë britma e përzier e armiqve
e përhapej gjëma e vajtimit të atyre që qanin fëmijët.
11 Po i njëjti ndëshkim i takoi
skllavit e zotërisë,
pësoi njëlloj vegjëlia dhe mbreti,
12 të gjithë të goditur njëherësh nga vdekja,
të vdekurit ishin të panumërt.
Tepër pak ishin të gjallët
për t’i varrosur të vdekurit:
sepse në një çast u vdiq bami më bujar.
13 Edhe ata që, për shkak të shortive të veta,
nuk besonin asgjë,
kur u vdiqën të parëlindurit,
dëshmuan se populli i Izraelit është biri i Hyjit.
14 Ndërkohë mbretëronte një paqe e qetë në gjithçka,
dhe nata me rrjedhën e vet të shpejtë
kishte arritur në gjysmën e udhës,
15 fjala jote e gjithëpushtetshme,
nga qielli nga froni mbretëror,
porsi luftëtari i ashpër u sul
mes tokës së caktuar për shkatërrim,
duke sjellë, si shpatë të mprehtë,
urdhrin tënd të pandërrueshëm.
16 U ndal dhe me vdekje e mbushi gjithësinë:
këmbët mbi tokë e prekte qiellin.
17 Egjiptianëve atëherë, papritmas,
ua çoi ngusht pamja e ëndrrave të tmerrshme
dhe i pushtoi një tmerr i papritur
18 e kush këtu, kush atje, binin gjysmë të vdekur
e dëftonin se për ç’arsye vdisnin.
19 Ëndrrat tmerruese i kishin paralajmëruar
që nuk do të vdisnin pa e ditur
për ç’arsye i pësonin ngjarjet e tilla.
20 Por prova e vdekjes i goditi edhe të drejtët
dhe në shkretëtirë vdiqën me shumicë,
por nuk zgjati zemërimi yt.
21 Sepse një njeri i patëmetë shpejtoi t’i mbrojë,
i mori armët e shërbesës së vet:
lutjen dhe flinë shpërblyese të kemit,
i doli para hidhërimit e i dha fund vështirësisë
duke e dëftuar se ishte shërbëtori yt.
22 E mundi zemërimin jo me fuqinë e trupit,
as me forcën e armëve,
por me fjalë e nënshtroi atë që vriste
duke ia përkujtuar përbetimin e të parëve
e besëlidhjen.
23 Të vdekurit tashmë shtriheshin stom njëri mbi tjetrin
dhe ai qëndroi mes tyre, e ndërpreu sulmin
dhe e preu rrugën që shpiente te të gjallët.
24 Sepse në petkun deri në thembra ishte mbarë rruzulli,
dhe në katër rreshtat e margaritarëve
emrat e lavdishëm të të parëve,
ndërsa në kezën e tij rreth kokës
Lartëmadhëria jote!
25 Kur i pa këto, Shfaruesi zuri vend, u tremb:
i doli mjaft, veç sa e kërkoi zemërimin!