1 Atëherë Tobiti e shkroi këtë lutje hareje e tha:
2 “Qoftë bekuar Hyji që jeton gjithmonë
dhe mbretëria e tij!
Ai ndëshkon e mëshiron,
çon deri në fund të Nëndheut
dhe me madhërinë e vet nxjerr nga bjerrja:
askush s’i shpëton dorës së tij!
3 Lëvdojeni ndër sy të paganëve,
ju, bijtë e Izraelit!
Ai njëmend ju shpërndau në mes tyre,
4 por edhe atje ua dëftoi madhërinë e vet.
Madhërojeni ndër sytë e të gjithë të gjallëve:
ai është Zoti ynë,
Ati ynë,
ai është Hyji ynë në shekuj të shekujve!
5 Ai do t’ju ndëshkojë për shkak të këqijave tuaja,
por ai do të ketë mëshirë për të gjithë ju:
do t’ju mbledhë prej të gjitha kombeve
kudo që do të jeni të humbur!
6 Kur të ktheheni tek Ai
për ta zbatuar para tij të vërtetën
me gjithë mend e zemër,
atëherë ai do të kthehet te ju,
më fytyrën prej jush s’do ta fshehë.
Vëreni si veproi me ju
falënderojeni me zë të lartë!
Lëvdone Zotin e drejtësisë,
lartësone Mbretin e shekujve!
Unë e lëvdoj në dheun e mërgimit tim,
fuqinë e madhërinë e tij
unë ia shpall popullit të mëkatarëve.
Kthehuni kah ai, mëkatarë,
para tij drejtësinë zbatone!
Kush e di? Prapë ndoshta ju do
e për ju ai ka mëshirë.
7 Sa për mua, do ta lëvdoj Hyjin,
shpirti im gëzim do të ketë
në Mbretin e madhërueshëm të qiellit
të gjitha ditët e jetës sime!
8 Të gjithë ju të zgjedhurit bekone Zotin,
të gjithë lëvdone madhërinë e tij!
Gëzohuni dhe atë lëvdone!
9 Rruzalem, qytet i shenjtë,
të shkallmoi Zoti për faje të tua!
10 Me vepra të mira madhëro Zotin,
beko Mbretin e amshueshëm!
Në ty përsëri ai vetë me gëzim
Tempullin tënd ai do ta ndërtojë
që të gëzojnë në ty të gjithë të humburit,
e që në ty t’i dojë të gjithë të mjerët,
brez pas brezi deri në amshim!
11 Dritë e ndritshme do të shkëlqejë
anë e kënd skajet e dheut,
prej kahmosi te ti do të vijnë
kombe të ndryshme edhe të shumta
që i përmban rrumbullaku i dheut
tek i shenjti Emri yt!
ngarkuar duart me dhurata
për t’ia dhënë Mbretit të qiellit!
Rruzalem, në ty do të gëzohen
breznitë e të gjitha breznive
i ‘Zgjedhur’ ti do të quhesh
në jetë të jetës për amshim!
12 Mbi ata do të bjerë mallkimi
që guxojnë ty të të mallkojnë!
Të mallkuar do të jenë ata
që guxojnë ty të të rrënojnë,
muret e tua që i prishin,
të gjithë ata që pirgjet të prishin,
që i djegin banesat tua.
Ata, do të jenë të bekuar,
që gjithmonë të duan me nderim!
13 Atëherë gëzo edhe galdo
për bijtë e të drejtëve,
se të gjithë do të bashkohen
e për amshim do të bekojnë Zotin.
14 I lumi ai që ty të do,
të lumët ata që shpirti u kënaqet
për paqen që ty të takon!
Lum ata që do t’u vijë keq
për të gjitha mjerimet tua,
sepse në ty do të gjejnë gëzim,
do ta shohin gëzimin tënd të përhershëm!
15 Shpirti im gëzohu në Zotin, në të Madhin Mbret,
16 sepse në qytet të Jerusalemit
do të ndërtohet Shtëpia e tij
e paepur në shekuj të shekujve!
I lum do të jem,
nëse ndokush nga të mijtë do të jetë
lavdinë tënde për ta parë,
e të lëvdojë Mbretin qiellor!
Me smaragd e me safir
dyert e tua, o Rruzalem,
do të ndërtohen,
muret’ tua me gurë të paçmueshëm,
pirgjet tua, o Jerusalem,
do të ndërtohen me ar të kulluar,
me ar të pastër frangjitë e tua!
17 Të Rruzalemit rrugët do të shtrohen
me xhevahirë e gurë ofiri,
me këngë hareje do të buçasin
dyert e tua, Jerusalem,
në rrugët e tua do të jehojë: ‘Aleluja!’
Qoftë bekuar Hyji i Izraelit,
bekuar qoftë kush ta bekojë
Emrin tënd, në shekuj të shekujve!”