¹ Mjeshtrit të korit. I bijve të Koreut. Psalm.

² Dëgjoni këto, o popuj të gjithë, degjoni të gjithë banorët e tokës:

³ vegjëli e bujarë, të pasur e të vobektë së bashku:

⁴ goja ime do t’ju shpallë dijen, zemra ime mendime urtësie.

⁵ Fjalëve të urta do t’u vë veshin, me këngë do të zbuloj gjëra të fshehta.

⁶ Përse të trembem në ditë të këqija, kur të më rrethojë paudhësia që më vë pritë?

⁷ Ata shpresojnë në pasuritë e veta mburren me kamjen e madhe të veten.

⁸ E pra, njeriu s’është i zoti ta shpërblejë vetveten, askush s’mund t’ia paguajë Hyjit shpërblimin:

⁹ çmimi i jetës është tepër i shtrenjtë dhe askurrë nuk mund të paguhet,

¹⁰ që njeriu të jetojë gjithmonë e të mos e shohë gropën e varrit.

¹¹ Por do t’i shohë duke vdekur të dijshmit: vdes i marri, vdes i patenzoni: të tjerëve ua lënë pasuritë e veta!

¹² Varret e tyre – shtëpia e tyre e përhershme: banesë e tyre brezni pas breznie, megjithëse tokat e veta i quajtën me emër të vet.

¹³ Edhe njeriu në mirëqenie erret e nuk ndjeh, krahasohet me kafshët që ngordhin dhe është i ngjashëm me to.

¹⁴ I tillë është fati i atyre që shpresojnë në vetvete, mbarimi i atyre që me gojë ia bëjnë qejfin vetes.

¹⁵ Porsi delet rresht zbresin në Nëntokë, Vdekjen do ta kenë bari. Do të zbresin me rrëmbim në varr, dukja e tyre me shpejt do të mbarojë: Nëntoka do të jetë vendbanimi i tyre.

¹⁶ Ndërsa Hyji do ta shpëtojë shpirtin tim, nga kthetrat e Nëntokës vërtet do të më marrë te vetja.

¹⁷ Mos u tremb kur ndokush pasurohet, kur i rritet gjëja e shtëpisë së tij:

¹⁸ kur të vdesë asgjë s’do të marrë me vete, me të s’do të zbresë pasuria e tij.

¹⁹ Sa qe gjallë njëmend thuhej se qe i lum: “Do të të lavdërojnë se ia bëre qejfin vetes”,

²⁰ por edhe ai do të shkojë të bashkohet me etër, të cilët kurrë më s’do ta shohin dritën e diellit.

²¹ Njeriu që jeton marrëzisht ndër kënaqje, nuk kupton; krahasohet me kafshët që theren, dhe është i ngjashëm me to.