1 Mjeshtrit të korit. I Davidit, shërbëtorit të Zotit.
2 Paudhësia pëshpërit mu në zemër të keqbërësit, frika e Hyjit s’është para syve të tij.
3 Vetë mëkatari ia mbyll sytë vetvetes, të mos e shohë paudhësinë e të mos e urrejë.
4 Fjalët e gojës së tij janë paudhësi e dhelpëri, për urtësi e vepra të mira nuk e vret veshin.
5 Në shtrojën e vet sajon paudhësinë, ecën vazhdimisht udhës së keqe, djallëzinë nuk e urren.
6 Mirësia jote, o Zot, deri në qiell, bujaria jote deri në majë të reve!
7 Drejtësia jote si malet, më të lartat, gjyqet e tua porsi Humnera e madhe: njerëz e kafshë ti, o Zot, i shpëton.
8 Sa e çmueshme është mëshira jote, o Hyj! Njerëzit strehohen nën hijen e krahëve të tu.
9 Ngihen me begatinë e Shtëpisë sate, u shuan etjen nga përroi i kënaqësisë sate.
10 Sepse tek ti është burimi i jetës, në dritën tënde ne shohim dritën.
11 Shtrije mëshirën tënde mbi ata që të njohin, drejtësinë tënde mbi ata që zemrën e kanë të pastër.
12 Mos më shkeltë këmba e madhështorit, mos më drejtoftë dora e mëkatarit.
13 Këtu u thyen keqbërësit, ranë e më s’mund tëngrihen!