¹ Mjeshtrit të korit. Psalm. I Davidit.

² Qiejt e shpallin lavdinë e Hyjit, kupa qiellore kumton veprat e duarve të tij!

³ Dita ditës ia përsërit këtë gjë e nata natës ia sjell këtë të vërtetë.

⁴ E, pra, nuk është fjalë as zhumhur të të foluri, po as zë që do të mund të dëgjohet,

⁵ megjithëse nëpër tokë i shpërndahet jehona, diçka si fjalë arrin deri në skaj të botës!

⁶ Diellit në to ia ngrehu tendën: del dielli si dhëndër nga dhoma martesore, thua vigani pash më pash i bie sheshit!

⁷ Në njërin skaj të qiellit lindjen e ka, udha e tij kapet në skajin tjetër, asgjë s’mund t’u fshihet rrezeve djegëse të tija.

⁸ I përsosur është Ligji i Zotit, shpirtin përtërin; për t’u besuar është Dëshmia e Zotit, të miturve u jep dijen.

⁹ Urdhërimet e Zotit janë të drejta, kënaqin zemrën; urdhri i Zotit është i qartë, dritë u jep syve.

¹⁰ E panjollë është frika e Zotit, nuk ndërron në shekuj të shekujve; gjyqet e Zotit janë të vërteta, të gjitha njësoj të drejta.

¹¹ Më të çmueshme se ari, se më i pastri ar, më të ëmbla se mjalti, se hoja që rrjedh mjaltë.

¹² Shërbëtori yt me kujdes i mëson: t’i mbash ato është fitore e madhe.

¹³ Porse kush i heton gabimet? Më pastro, o Zot, prej mëkateve të fshehta,

¹⁴ ruaje shërbëtorin tënd, o Zot, prej krenarisë që të mos më zotërojë ajo, atëherë do të jem i patëmetë, i pastër krejtësisht prej mëkatit të madh.

¹⁵ Të pëlqefshin, o Zot, fjalët e gojës sime, edhe mendimi i zemrës sime para teje, o Zot, Ndihmësi im e Shëlbuesi im!