1 Ja mbi male
këmbët e sihariqtarit,
të atij që paqen kumton.
Kremtoji, Judë, festat e tua,
kushtoji kushtet e tua.
sepse askurrë më s’do të vazhdojë
të përshkohet n’për ty Beliali!
Mbaroi shqim!
RRËNIMI I NINIVËS
Sulmi
2 Kundër teje po vjen shpartalluesi!
“Ruaj kalanë, vëzhgo udhën, shtrëngo ijët,
mblidhi të gjitha fuqitë e tua!
3 Sepse Zoti po ia kthen nderin Jakobit
si madhërinë e Izraelit!
Njëmend plaçkitësit e kishin plaçkitur,
këputur ua kishin shermendet!
4 Mburojat e trimave të tij po skuqen,
të ushtrisë petkat kuq prej gjakut,
rrathët karrocave gacë u bëhen
kur bien në luftë,
turfulojnë kalorësit!
5 Furishëm karrocat udhës vrapojnë,
njëra me tjetrën në sheshe ndeshen,
pamja e tyre si rrufeja,
si vetëtima këndej‑andej vrapojnë!
6 Trimi trimit i bëzan të madhe,
nget secili udhës së vet,
vrapojnë në mure,
shqyti mbrojtës tashmë u vu!
7 U hapën dyert e lumenjve,
të dridhurat pallatin kapën!
8 U zbulua Bukuroshja, u mor,
shërbëtorët e saj gjëmojnë
porsi pëllumbeshat
e rrahin parzmat!
9 Niniva u bë liqen i trazuar
prej të cilit tretin ujërat.
“Ndaluni! Zini vend!”
‑ por askush prapa nuk kthehet.
10 Merrni argjend! Rrëmbeni ar!
Fund nuk ka kamja e saj,
thesari me gjë të paçmueshme!
11 Shpërndarje, shkretim, shkatërrim;
pëlcet zemra, gjunjtë lëshojnë,
s’mbetet ijë për pa u dridhë,
të gjithëve faqet u ndërrojnë ngjyrë!
Dënimi i luanit të Asurit
12 Ku është strofulli i luanëve?
Ku është shpella e zogjve të luanëve,
ku luani i printe zogut të vet
e askush ta trembë s’guxonte?
13 Zinte luani sa për zogj i duhej,
mbytte për luanesha të veta.
Me pre i mbushi shpellat e veta,
me rrëmbime strofujt e vet!
14 “Ah, më prit! Ku je!
‑ thotë Zoti i Ushtrive ‑
Do t’i djeg qerret, tym do t’i bëj,
luanthët e tu do t’i hajë shpata!
Do ta zhduk prej vendit prenë që bëre,
do të shuajë zëri i kasnecëve të tu!”
Dënimi i Ninivës