1 Jobi e mori fjalën e tha:
2 “Po të peshohej sëmundja ime,
mjerimi im të vihej në peshore!
3 Më i rëndë do të ishte se rëra e detit...
prandaj me fjalë edhe e teproj.
4 Shigjetat e të Gjithëpushtetshmit,
thellë në mua, në trup më janë ngulur,
shpirti im helmin ua thith:
tmerri i Hyjit lufton kundër meje.
5 A garrit gomari me grazhd plot?
Pëllet, thua, lopa me grazhd plot?
6 Hahet shujta e amësht, e pakripur
e barishtet e pashije?
7 Çka oreksi im përbuzte
tani është ushqimi im.
8 Po, të shkonte në vend kërkesa ime,
çfarë kërkoj të ma jepte Hyji!
9 Të donte Hyji të më asgjësonte,
të shtrinte dorën e të më copëtonte!
10 Do të kisha së paku ngushëllimin,
do të galdoja në dhimbje të mia
që Shenjtit mohit s’i rashë!
11 Ku e kam forcën që të qëndroj?
Ç’e ardhme më pret që i durueshëm të jem?
12 Forcë shkëmbore është forca ime?
A thua i bronztë është mishi im?
13 Në çka vetveten mund të mbështes?
Pse a fuqia s’më ka lëshuar?
14 T’i mohosh mikut ngushëllimin
të Gjithpushtetshmit frikën flake.
15 Vëllezërit mua në gënjeshtër më lanë
porsi shtratin përroi që shterr:
16 Ia fryn akulli ujët e turbullt,
shkrihet bora e ai vërshon;
17 mbaron bora përroi shterret,
nga vapa shtrati i thahet!
18 Për shkak të tij lanë turmat rrugën,
shkretinë marrin, humbin jetën.
19 Turma e Temës në të i ngul sytë,
të Sabës udhëtarët në të e vunë shpresën!
20 Sharruan sepse shpresuan,
mbërrinë tek ai e i mbuloi mjerimi.
21 Të tillë për mua edhe ju sot jeni,
më patë mjerimin e u kapi frika!
22 A thua ju thashë: Më ejani në ndihmë,
më jepni lëmoshë prej kamjes suaj?
23 Ose: Më shpëtoni prej dorës së armikut,
prej dorës së të fortit më nxirrni mua?
24 Më mësoni e do të hesht:
më tregoni nëse kam gabuar!
25 Pse fshiheni nën fjalët të së vërtetës
e asnjëri s’mund të më qortojë?
26 Fjalë ujdisni vetëm për të mposhtur,
i merr era fjalët e të dëshpëruarit.
27 Suleni mbi bonjakun e varfër,
mikun tuaj mundoheni ta shkatërroni.
28 Atëherë ju lutem, kthehuni nga unë,
para jush vet rrena s’do të përdor.
29 Prapa fjalën! Në mua faj nuk ka!
Prapa fjalën: Drejtësia është me mua!
30 Në buzët e mia a mos ka marrëzirë?
Çdo mjerim, vallë, s’shijoi qellza ime?