1 “Ngushëllojeni, ngushëllojeni popullin
tim,
thotë Perëndia juaj!
2 Flisni zemrës së Jerusalemit,
dhe klithini atij
se mori fund skllavëria e tij,
u shpërblye paudhësia e tij,
sepse ka marrë prej dorës së Zotit
ndëshkim të dyfishtë për të gjitha mëkatet e veta.”
3 Një zë lëshon kushtrimin:
“Në shkretëtirë përgatiteni udhën e Zotit,
rrafshoni në stepë
shtigjet e Tenzot.
4 Le të ngritet çdo luginë,
le të ulet çdo mal e kodër,
rruga e shtrembër le të bëhet e drejtë,
e rrëpira le të bëhet e rrafshtë:
5 do të zbulohet hiri i Zotit,
atëherë të gjithë njerëzit së bashku do të shohin
se ka folur goja e Zotit!”
6 Një zë kumton: “Shpall!”
Pyeta: “Çfarë të shpall?”
Çdo njeri është bar,
e tërë lavdia e tij porsi lulja e fushës;
7 thahet bari, vyshket lulja
kur fryma e Zotit bie mbi të.
Vërtet populli është si bari!
8 Thahet bari e bie lulja:
kurse fjala e Zotit qëndron për amshim.
9 Ngjitu mbi një mal të lartë,
ti që i sjell sihariqin Sionit;
ngrite me gjithë fuqi zërin tënd,
ti që i sjell sihariqin Jerusalemit!
Klith me të madhe, mos druaj,
thuaju qyteteve të Judës:
“Ja, Hyji juaj,
10 ja, Zoti, Hyji juaj, po vjen me fuqi,
zotëron krahu i tij:
ja, me të është shpagimi i tij,
e para tij shpërblimi i tij!
11 Si bariu e kullot grigjën e vet,
në dorë i merr qengjat,
n’përqafim i mbart;
i shikon me kujdes pëllejat.”
12 Kush me grusht e ka matur ujët e detit
e me pëllëmbë përmasat e qiellit?
Kush e mati me babune pluhurin e tokës,
e i peshoi me peshore malet
dhe me kandar kodrat?
13 Kush e drejtoi shpirtin e Hyjit?
Ose si këshilltar i ka dhënë këshilla?
14 Me kë u këshillua dhe e mësoi atë,
ia mësoi udhën e drejtësisë,
e thelloi atë në urtësi,
ia tregoi udhën e dijes?
15 Ja, popujt janë një pikë uji e kovës,
çmohen si një kokërr pluhur në peshore,
sa një kokërr pluhuri peshojnë ishujt.
16 Libani është i vogël për turrë të druve,
fli shkrumbimi s’dalin kafshët e tij.
17 Asgjë s’janë para Tij të gjithë popujt,
për asgjë e kotësi Ai i mban.
18 Kë të gjeni që t’i përngjajë Hyjit?
O ç’shembëllesë mund t’i vini përbri?
19 Farkëtari e shkrin idhullin,
arëtari e përaron,
argjendari i bën vargje sermi.
20 Skamnori i madh gjen dru të pakalbshme:
kërkon për vete mjeshtër të ditur
t’ia punojë truporen e palëvizshme.
21 Pse a s’e dini? Pse a s’dëgjuat?
Pse a s’ju qe thënë që moti?
S’e dalloni Themeluesin e tokës?
22 Ai rri në fron mbi rrethin e botës,
banorët e së cilës janë porsi karkaleca;
Ai i shtrin porsi pola qiejt,
i ngreh porsi tendën për të banuar;
23 Ai i kthen në asgjë princat,
një asgjë i bën gjykatësit e dheut.
24 Janë si lëndët që posa u mbollën, posa u vunë,
posa trupi u lëshoi rrënjë në dhe:
nëse u fryn, ata thahen,
i mbart era porsi byk!
25 “Po me kë do të më krahasoni,
që të jem unë i njëjtë me të?”
pyet Shenjti.
26 Çoni lart sytë tuaj e shikoni: kush i krijoi trupat qiellorë?
‑ Ai që të gjithë i qet në rresht të luftës
e secilin e thërret për emër!
Kaq e madhe është fuqia e tij,
kaq e fortë energjia e tij
kështu që asnjë s’ka si të mungojë!
27 Përse thua, o Jakob,
përse flet, o Izrael:
“Udha ime është e fshehtë për Zotin,
s’kujdeset për të drejtën time Hyji im?”
28 Pse a s’e di?
Pse a s’ke dëgjuar?
Hyji është Zot i amshueshëm,
Krijuesi i botës skaj më skaj.
Ai nuk lodhet, ai s’moliset,
e pashqyrtueshme është dija e tij.
29 Ai të lodhurit i jep fuqi,
të pamundshmit ia shton fuqitë.
30 Lodhen të rinjtë edhe meken,
marrin në thua të rriturit e rrëzohen,
31 kurse ata që shpresojnë në Zotin,
përtëriten në fuqi,
marrin krahë porsi shqiponja,
vrapojnë e nuk lodhen kurrë,
ecin edhe kurrë nuk meken.