1 Shtatë gra do të lakmojnë një burrë të vetëm
atë ditë e do t’i thonë:
‘Me bukën tonë ne do të ushqehemi,
me petka tona ne do të vishemi,
vetëm na lër të mbajmë emrin tënd:
flake prej nesh turpin tonë. ’“
2 Dhe atë ditë pinjolli i Zotit
do të jetë nder edhe lavdi,
fryti i tokës do të jetë mburrje e galdim
për të shpëtuarit e Izraelit.
3 Dhe do të ndodhë:
kush do të mbetet gjallë në Sion,
kush të shpëtojë në Jerusalem,
do të quhen të gjithë “shenjtër”,
e do të regjistrohen
se në Jerusalem jetojnë.
4 E kur Zoti ta ketë larë
ndytësinë e bijës së Sionit,
edhe gjakun ta ketë larë
që u derdh në Jerusalem
me fuqi të frymës e me forcë të zjarrit,
5 Zoti i lum do të krijojë
përmbi mbarë malin Sion
e mbi tubimin e tij
një re tymi ditën,
kurse natën flakë zjarri të ndezur.
Sepse, mburojë mbi të gjitha do të jetë Lavdia
6 tandë që mbron nga vapa e ditës
strehë shpëtimi nga stuhia e shiu.