1 Ndër ato ditë u sëmur Ezekia për vdekje. Isaia profet, biri i Amosit, shkoi ta shohë e i tha: “Kështu thotë Zoti: ‘Jepi porositë e fundit familjes sate, se do të vdesësh e nuk do të jetosh.’“
2 Atëherë Ezekia u soll me fytyrë prej murit, iu lut Zotit
3 e tha: “Po të lutem, o Zot, deh të bie në mend se kam ecur në praninë tënde në besnikëri e me zemër të përsosur, se kam bërë atë që është e mirë para syve të tu.” Dhe Ezekia ia plasi thekshëm vajit.
4 Atëherë i qe drejtuar fjala e Zotit Isaisë profet:
5 “Shko e thuaji Ezekisë: ‘Kështu thotë Zoti, Hyji i tyt eti Davidit: E dëgjova lutjen tënde, i pashë lotët e tu, dhe, ja, unë po ua shtoj ditëve të tua edhe pesëmbëdhjetë vjet,
6 dhe do të të shpëtoj prej dorës së mbretit të asirianëve ty dhe këtë qytet e unë do ta mbroj këtë qytet.’
7 Dhe ja shenja prej Zotit për ty se Zoti do ta plotësojë fjalën që tha:
8 Ja, unë po bëj të kthehet hija e shkallëve për dhjetë shkallë prapa që bashkë me diell ka zbritur në orën e Akazit.” Dhe dielli u kthye dhjetë shkallë prapa nëpër shkallë që kishte zbritur.
9 Kënga e Ezekisë, mbretit të Judës, kur u sëmur dhe u shërua nga sëmundja e vet:
10 “Unë thosha: Në gjysmën e ditëve të mia
unë po shkoj në dyert e Nëntokës;
u luta për tepricën e viteve të mia.
11 Thashë: S’do ta shoh më Zotin Hyj
në tokën e të gjallëve,
nuk do të shoh më askënd
ndër banorët e kësaj bote.
12 Tenda ime qe zhgrehur e u hodh larg meje
porsi tenda e barinjve,
si vektari ma mbështolli jetën,
e prej shulit po më këput.
Prej mëngjesit deri në mbrëmje po më jep fund!
13 Përmbys klith deri në mëngjes,
porsi luani kështu m’i copëton të gjitha eshtrat:
prej mëngjesit deri në mbrëmje po më jep fund!
14 Cicërij si dallëndyshja,
gjëmoj porsi pëllumbesha;
sytë m’u këputën lart duke shikuar!
Ndore tënde, o Zot,
se jam shumë keq!
15 Çka t’i them e ç’do të më përgjigjet?
Është puna e tij!
Do t’i jap fund krejt jetës sime
në mjerimin e shpirtit tim.
16 O Zot, në ty shpresoftë zemra ime,
u gjallëroftë shpirti im:
më shëro e më përtërij në jetë,
17 ja, sëmundja ime u kthye në shëndet!
Ti shpëtove shpirtin tim
nga gropa e asgjësimit,
sepse i hodhe pas shpinës sate
të gjitha mëkatet e mia.
18 Sepse banesa e të vdekurve nuk të
lavdëron,
Vdekja ty lavde s’të këndon;
ata që zbresin në gropë
nuk shpresojnë më në besnikërinë tënde.
19 I gjalli, vetëm i gjalli, të lavdëron
siç po bëj edhe unë sot;
babai ua mëson fëmijëve
besnikërinë tënde.
20 Më shpëto, o Zot,
e ne do të të këndojmë me harpë
në të gjitha ditët e jetës sonë
në Shtëpinë e Zotit.”
21 Atëherë Isaia dha urdhër të sillet një bukëfike, t’ia vënë përmbi çiban e të shërohet.
22 Atëherë tha Ezekia: “Cila do të jetë shenja se njëmend do të mund të ngjitem në Shtëpinë e Zotit?”