1 Le të gëzojnë vendet e shkreta e të papërshkueshme,
le të galdojë shkretëtira e të lulëzojë si lili!
2 Le të bulëzojë e le të lulëzojë,
le të gazmojë, në hare të shpërthejë!
Iu dhurua lavdia e Libanit,
e Karmelit stolia dhe e Saronit!
Do ta shohin lavdinë e Zotit,
shkëlqimin e Hyjit tonë!
3 Përtëritni në fuqinë e duarve të lodhura,
fuqi jepuni gjunjëve të marrakotur!
4 Thuajuni atyre që i ka lëshuar zemra:
“Mbahuni! Frikë mos kini!
Ja, Hyji juaj! Erdhi hakmarrja!
Ia behu shpagimi i Hyjit!
Vetë do të vijë e do t’ju shëlbojë!”
5 Atëherë sytë do t’u çelen të verbërve,
veshët e të shurdhërve do të dëgjojnë;
6 atëherë i shqepti do të kërcejë si dreri
gjuha e të pagojit do të shpërthejë në hare,
se në shkretëtirë do të burojnë ujërat,
përrenjtë do të rrjedhin nëpër shkretëtirë.
7 Toka e shkrumbuar liqen do të bëhet,
vendi i thatë mbushur me burime!
Në strofull ku strukej çakalli,
do të rritet kallam e xunkth.
8
Do të ketë shteg e do të ketë udhë,
do të quhet Udha e shenjtë:
i papastërti n’për të s’do të kalojë,
për ta do të jetë udhë e drejtë,
që të marrët të mos enden nëpër të.
9 Luanë në të nuk do të ketë,
bishë grabitqare n’për të s’do të kalojë
as në të kurrë më s’do të gjendet,
andej do të bien vetëm të çliruarit,
10 do të kthehen të shpërblyerit prej Zotit.
Do të hyjnë në Sion me britma gëzimi,
do t’u qeshë fytyra me gëzim të përhershëm,
do t’i shoqërojë gëzimi e hareja,
do të zhduket trishtimi e dënesa.