1 Vegjëli, afrohuni për të dëgjuar,
me kujdes vështroni, o popuj:
të dëgjojë toka me banorë të saj,
bota mbarë me çka prodhon!
2 zemërimi i Zotit shfreu përmbi popujt mbarë,
furia e tij mbi të gjithë ushtrinë e tyre,
ia kushtoi mallkimit, i caktoi për kërdi!
3 Rrah për tokë do të hidhen të vdekurit,
do të përhapet qelbësira e kufomave,
me gjak të tyre do të zhgërryhen malet.
4 U shkatërrua mbarë ushtria e qiellit,
u shrrotullua porsi libër qielli
shkëputen, bien të gjithë yjet e tij,
siç bie gjethi i hardhisë,
porsi gjethi i thatë i fikut.
5 Sepse dehur është në qiell shpata ime,
ja, po bie përmbi Edom,
për të bërë gjyq mbi popull të truar mallkimit.
6 Shpata e Zotit gjak kullon,
ngirë me dhjamë,
me gjak qengjash edhe kecash,
e me dhjamë veshkash të deshve,
sepse flia e Zotit po kushtohet në Bosra,
kërdi e madhe në dhe të Edomit.
7 Bashkë me ta po therren buajt,
mëzetërit bashkë me taroça,
me gjak të tyre do të dehet toka,
dheu i tyre do të mëlmehet me dhjamë,
8 sepse është dita e hakmarrjes së Zotit,
vit shpagimi për të marrë gjakun e Sionit.
9 Përrenjtë e tij do të shndërrohen në peshkve,
dheu i tij do të bëhet sulfur,
peshkve e ndezur vendi i tij!
10 Nuk do të fiket as natë as ditë,
fjollë përherë do të ngjitet tymi i tij,
brez pas brezi i shkretë do të mbesë,
askurrë më n’për të kush s’do të kalojë.
11 Hut e iriq do ta pushtojnë,
kukuvajkë e korb në të do të banojnë.
Mbi të Zoti do të shtrijë tejen e tytësisë,
edhe plumçin e zbrazëtisë.
12 Më s’do të jenë bujarët e tij,
as mbretërinë nuk do ta shpallin,
prijësit të gjithë do t’i asgjësohen.
13 Në shtëpitë e tij do të mbijnë ferrat,
në pirgje të tij hithra e gëmusha,
do të bëhet strofull çakajsh
shtrat për struca.
14 Macet e egra do të shoqërohen me hiena,
leshataku zë do t’i lëshojë mikut,
aty zogjtë do të pjellë kuçedra,
për vete do të gjejë qetësi.
15 Aty shlliga do të ndreqë çerdhen,
do të vendosë vezët e veta,
ndenjur mbi to, do t’i nxejë në hijen e tij;
aty së bashku do të mblidhen hutat.
16 Kërkoni në librin e Zotit
e lexoni:
asnjë prej tyre s’mungon,
njëri tjetrin s’ka pse e pret,
sepse urdhëroi kështu goja e Zotit,
vetë shpirti i tij ato i bashkoi.
17 Sepse Ai ua qiti shortin,
dora e tij me teje ua ndau tokën:
do ta kenë pronë përgjithmonë,
brez pas brezi në të do të banojnë.