1 Vaj për ata që zbresin në Egjipt për ndihmë,
që shpresën e kanë në kuaj,
që shpresojnë në karroca lufte të shumta,
e në kalorës pse janë tepër të fortë
e nuk e vënë shpresën në Shenjtin e Izraelit
e prej Zotit këshillë s’kërkojnë!
2 Po, edhe Ai është i dijshëm e mund të sjellë të keqen,
fjalët e veta Ai nuk i kthen dalë,
Ai do të ngrihet kundër shtëpisë së keqbërësve,
kundër ndihmës së atyre që bëjnë keq.
3 Egjiptiani është njeri e jo Hyj,
kuajt e tyre mish janë e jo shpirt;
e kur Zoti të shtrijë dorën e vet,
do të rrëzohet ai që sjell ndihmë,
për dhe do të bjerë edhe i ndihmuari,
të gjithë së bashku do të sharrojnë.
4 Sepse kështu Zoti më ka thënë:
“Siç ulërin tmerrshëm luani
o kotorri i luanit mbi prenë,
kur në të lëshohet turma e barinjve,
por nuk trembet prej zërit të tyre
as s’ka frikë prej zhurmës që bëjnë ata,
kështu do të zbresë Zoti i Ushtrive
për të luftuar për malin Sion,
për kodrinën e tij.
5 Porsi shpendët që fluturojnë,
kështu Zoti i Ushtrive
do ta mburojë Jerusalemin,
do ta mbrojë, do ta çlirojë,
do ta falë, do ta shpëtojë!”
6 Kthehuni tek Ai, bij të Izraelit,
prej të cilit u larguat krejtësisht!
7 Po atë ditë secili prej jush duhet t’i flakë
idhujt e vet të argjendtë e të artë,
që i punuat me duart mëkatare tuajat!
8 Asiria s’do të bjerë prej shpatës së njeriut,
do ta përpijë shpata jo e vdekatarit,
do të marrë arratinë para shpatës,
të rinjtë e tij skllevër do të bëhen.
9 E frikësuar do të shkojë fuqia e saj,
krerët e saj do ta druan flamurin,
tha Zoti zjarri i të cilit është në Sion,
furra e të cilit është në Jerusalem.