1 Sepse, çdo Kryeprift zgjidhet nga mesi i njerëzve dhe vihet kryeprift për të mirën e njerëzve në marrëdhëniet e tyre me Hyjin. Detyra e tij është të kushtojë dhurata e fli për shpërblim të mëkateve.
2 Ai është në gjendje të ketë dhembshuri për ata që nuk dinë e gënjehen, sepse edhe ai vetë është i ngarkuar me ligështi.
3 Këndej i duhet të kushtojë fli për mëkatet si për popull ashtu edhe për vete.
4 Dhe askush nuk e merr për vetvete këtë nder, por vetëm ai që thirret prej Hyjit tamam si Aroni.
5 Kështu edhe Krishti nuk e përvetësoi ai vetë nderin të bëhet kryeprift, po ia dha Ai që i tha:
»Ti je im Bir,
unë sot të linda«;
6 sipas asaj fjale që e thotë diku gjetiu:
»Ti je prift për amshim
në mënyrën e Melkizedekut«.
7 Ai, në ditët e jetës së vet këtu mbi tokë, i kushtoi lutja dhe lutje me ofshama të mëdha dhe me lot Atij që mundte ta shpëtonte nga vdekja, dhe qe vështruar për shkak të nënshtrimit të vet.
8 Ai, megjithëse ishte Bir, mësoi nga ato që pësoi të jetë i dëgjueshëm
9 dhe, pasi e fitoi përsosmërinë, për të gjithë ata që e dëgjojnë, u bë shkaku i shëlbimit të amshuar,
10 i shpallur prej Hyjit Kryeprift »në mënyrën e Melkizedekut«.
Qortim rreth apostazisë
11 Lidhur me këtë çështje kemi shumë për të thënë, të vështira për t’u shtjelluar me fjalë, sepse jeni bërë të ngadalshëm për të kuptuar.
12 E pra, për kah koha, duhej që të ishit tashmë mësues, kurse kështu keni nevojë t’iu mësojë dikush elementet e para të fjalëve të Hyjit. Keni arritur deri në atë gjendje sa të keni nevojë për qumësht dhe jo për ushqime të forta.
13 Dhe njëmend, kush ende ushqehet vetëm me qumësht, nuk është i aftë të ndjekë një shtjellim mbi drejtësinë - sepse është ende foshnjë.
14 Përkundrazi, ushqimi i fortë është për të rritur, për ata që i kanë shqisat e stërvitura për të dalluar të mirën e të keqen.