1 Ai më tha: “Biri i njeriut, haje ç’të është vënë përpara! Haje këtë rrotull dhe nisu e folu bijve të Izraelit!”
2 Unë e hapa gojën, ai më bëri ta ha rrotullën
3 e më tha: “Biri i njeriut, ushqehu dhe ngihu me këtë vëllim që unë po ta jap.” Unë e hëngra dhe për gojën time qe i ëmbël si mjalti.
4 Atëherë më tha: “Biri i njeriut, shko te shtëpia e Izraelit dhe thuaju fjalët e mia.
5 Nuk po dërgohesh te një popull me të folur të pakuptueshëm e me gjuhë të panjohur, po dërgohesh te shtëpia e Izraelit;
6 s’po të dërgoj ndër popuj të mëdhenj me të folur të pakuptueshëm e me gjuhë të panjohur, të cilëve nuk do të ishe në gjendje t’ua kuptoje të folurit; po të dërgoheshe edhe ndër ta, ata do të të dëgjonin!
7 Por shtëpia e Izraelit nuk do të të dëgjojë, sepse nuk duan të më dëgjojnë mua, sepse mbarë shtëpia e Izraelit është kokëfortë e zemërgur.
8 Shko: unë po e bëj fytyrën tënde më të fortë se fytyrën e tyre e ballin tënd më të ngurtë se ballin e tyre;
9 porsi diamant, më të fortë se gurgacën po e bëj fytyrën tënde: mos i druaj as mos ia ki frikën fytyrës së tyre, sepse janë shtëpi mëkatarësh!”
10 E shtoi: “Biri i njeriut, të gjitha fjalët që po t’i them, pranoji në zemër e dëgjoji me veshë!
11 Shko te të mërguarit, njerëzit e popullit tënd, fol me ta e thuaju: Kështu thotë Zoti Hyj, si të dëgjojnë si të mos dëgjojnë.”
12 Ndërkaq shpirti më ngriti lart e pas meje dëgjova ushtimën e një krisme të madhe ndërsa po çohej lart nga vendi i vet lavdia e Zotit:
13 ishte ushtima e krahëve të gjallesave që rraheshin njëri për tjetrin, rropama e rrotëve që ndiqnin gjallesat, zëri i një potere të madhe!
14 Atëherë një shpirt më ngriti e më mori; shkoja me zemër plot trishtim e hidhërim: sepse dora e Zotit ishte mbi mua e rëndë.
15 Dhe ia beha ndër të mërguarit, në Telabib, ndër ata që banonin bri lumit Kobar, zura vend atje ku ata banonin, ndenja mes tyre atje për shtatë ditë porsi i shituar zanash.
Profeti porsi rojtar
16 Si kaluan këto shtatë ditë, më qe drejtuar kjo fjalë e Zotit:
17 “Biri i njeriut, të kam bërë rojën e shtëpisë së Izraelit. Kur ta dëgjosh një fjalë prej gojës sime, duhet t’i vësh në dijeni nga ana ime.
18 Nëse unë i them keqbërësit: ‘Ti do të vdesësh!’, e ti nuk e njofton e nuk i flet që të kthehet nga udha e tij e mbrapshtë e të jetojë, keqbërësi do të vdesë për shkak të keqbërësisë së vet, por unë do ta kërkoj gjakun e tij prej teje.
19 Por, në qoftë se ti do ta qortosh keqbërësin e ai nuk do të kthehet prej paudhësisë së vet dhe nga sjellja e tij e mbrapshtë, ai vetë do të vdesë në mbrapshtinë e vet, porse ti do ta shpëtosh jetën tënde.
20 Kështu edhe, nëse i drejti e lë drejtësinë e vet dhe bën mëkat, unë do t’i vë lakun dhe do të vdesë pse ti nuk e qortove: do të vdesë për shkak të mëkatit të vet dhe s’do t’i merren parasysh veprat e drejtësisë që ka bërë; porse gjakun e tij do ta kërkoj prej teje.
21 Por, në qoftë se ti do ta qortosh të drejtin që të mos mëkatojë, dhe ai s’do të mëkatojë, ai do të jetojë pse ti e qortove, kurse ti e shpëtove jetën tënde.”
I. PARA RRETHIMIT TË JERUSALEMIT
Ezekieli bëhet i pagojë
22 Atëherë ra mbi mua dora e Zotit e Zoti më tha: “Çohu e shko në luginë; atje dua të flas me ty.”
23 U ngrita e shkova në luginë dhe, ja, aty qëndronte lavdia e Zotit porsi lavdia që e pashë në brigjet e lumit Kobar, dhe rashë me fytyrë përdhe.
24 Në mua depërtoi një shpirt, më ngriti në këmbë dhe më tha: “Shko e mbyllu në shtëpinë tënde.
25 Biri i njeriut, mbi ty do të vihen litarë, me ta do të të lidhin e nuk do të dalësh mes njerëzve.
26 Unë do ta ngjes gjuhën tënde për qiellëz e do të mbetesh i pagojë dhe do të pushosh së qortuari, sepse është shtëpi mëkatare.
27 Por, kur unë kam për të folur me ty, do ta zhdërvjell gjuhën dhe ti atëherë thuaju: Kështu thotë Zoti Hyj. Kush të dëgjojë, le të dëgjojë, e kush të mos dëgjojë, le të mos dëgjojë, sepse janë pjellë e keqe.”