1 Mbreti Nabukodonozor punoi një trupore ari të lartë gjashtëdhjete kute e të gjerë gjashtë kute. E vendosi në rrafshin e Durës, në krahinën e Babilonisë.
2 Mbreti Nabukodonozor ftoi të bashkohen satrapët, udhëheqësit, gjyqtarët, prijësit, bujarët, qeveritarët e të gjithë princat e krahinave për të marrë pjesë në përurimin e trupores që mbreti Nabukodonozor kishte dhënë të punohej.
3 Atëherë u bashkuan satrapët, udhëheqësit, gjyqtarët, prijësit, bujarët e paranikët, që ishin në zyrat e larta, si dhe të gjithë prijësit e krahinave në përurimin e trupores që e kishte ndërtuar mbreti Nabukodonozor. Qëndronin para trupores që e kishte ngritur Nabukodonozori
4 e zëdhënësi thërriste me sa zë kishte: “O popuj, fise e gjuhë! Ja urdhri që ju jepet:
5 posa ta dëgjoni tingullin e borisë, zanamares, qestes, sambukës, psalterit, të orkestrit e të mbarë gjinive të veglave muzikore, bini përmbys e adhurojeni truporen e artë që vendosi mbreti Nabukodonozor!
6 Po qe se ndokush s’përkulet në adhurim, le të hidhet menjëherë në furrën e skuqur me zjarr!”
7 Pas këtij urdhri, mbarë popujt pasi e dëgjuan tingullin e borisë, zanamares, qestes, sambukës, psalterit, të mbarë orkestrës e veglave muzikore të çdo lloji, ranë përmbys të gjithë popujt, fiset e gjuhët dhe e adhuruan truporen e artë që e kishte ndërtuar mbreti Nabukodonozor.
Paditja dhe dënimi i judenjve
8 Menjëherë, po në atë kohë, u afruan disa kaldenj dhe paditën disa hebrenj.
9 I thanë mbretit Nabukodonozor: “O mbret, rrofsh sa malet!
10 Ti, o mbret, dhe urdhrin që çdo njeri, posa ta ketë dëgjuar zërin e borisë, zanamares, qestes, sambukës, psalterit, të orkestrës e të veglave muzikore të çdo lloji të përkulet në adhurim para trupores së artë;
11 e po qe se ndokush s’do të përkulet në adhurim, le të hidhet në furrën e skuqur me zjarr.
12 E pra, janë disa judenj, të cilët i vure në krye të krahinës së Babilonisë: Sedraku, Misaku e Abdenagoja: këta njerëz, o mbret, s’janë në kujdes: nuk i nderojnë hyjnitë e tua dhe nuk e adhurojnë truporen tënde që e ndërtove.”
13 Atëherë Nabukodonozori, i furishëm e i zemëruar, urdhëroi t’i sillen përpara Sedraku, Misaku e Abdenagoja. Këta burra u sollën para mbretit.
14 Duke turfulluar Nabukodonozori i pyeti: “A është e vërtetë, o Sedrak, Mizak e Abdenago, se nuk i nderoni zotat e mi dhe se truporen e artë që unë e ndërtova, nuk e adhuroni?
15 A jeni tani të gatshëm që, posa ta dëgjoni zërin e borisë, zamares, qestes, sambukës, psalterit, të orkestrës e të veglave muzikore të çdo lloji të përkuleni e ta adhuroni truporen që vetë e kam ndërtuar? Por, po qe se nuk e adhuroni, po në atë çast do të hidheni në furrën e skuqur me zjarr: e ku është ai hyj që të mund t’ju nxjerrë prej dorës sime?”
16 Sedraku, Misaku, Abdenagoja u përgjigjën e i thanë mbretit Nabukodonozor: “S’kemi nevojë as të përgjigjemi për këtë gjë:
17 në qoftë se Hyji ynë, të cilin e ardhurojmë, mund të na shpëtojë nga furra e skuqur me zjarr e nga dora jote, o mbret, Ai do të na lirojë.
18 Por, nëse nuk do të dojë, le ta dish, o mbret, se nuk i adhurojmë zotat e tu as nuk e adhurojmë truporen e artë që ti e ke ngritur.”
19 Atëherë Nabukodonozori, plot furi, i mërrolur në fytyrë kundër Sedrakut, Misakut e Abdenagos foli e urdhëroi të ndizej furra shtatë herë më tepër se ishte zakon të skuqej.
20 Atëherë, disa njerëzve, ndër më të fortit e ushtrisë së vet, i urdhëroi t’i lidhin Sedrakun, Misakun e Abdenagon e t’i hedhin në furrën e skuqur me zjarr.
21 Kështu, pra, qenë lidhur e, ashtu si ishin të veshur, me brekushe, me kësula, me sandale e me petka, qenë hedhur në furrën e skuqur me zjarr.
22 Urdhri ishte i prerë, furra ishte e skuqur deri aty, sa që ata njerëz, të cilët i hodhën Sedrakun, Misakun e Abdenagon në furrë, i dogji flaka e zjarrit,
23 kurse këta tre burra: Sedraku, Misaku e Abdenagoja ranë në furrë të skuqur, ashtu të lidhur.
/Sa vijon nuk gjendet në vëllimet hebraike/.
Kënga e Azarisë në furrë
24 Ata shëtisnin në mes të flakëve, lavdëronin Hyjin dhe e bekonin Zotin.
25 Azaria u ngrit në këmbë, u lut kështu, e duke hapur gojën në mes të zjarrit, tha:
26 “I bekuar je, o Zot, Hyji i etërve tanë,
i madhërueshëm, emri yt i lavdishëm në shekuj,
27 sepse je i drejtë në gjithçka na bëre,
të gjitha veprat e tua e udhët e tua janë të drejta,
të gjitha gjyqet e tua e vërtetë.
28 Ke marrë vendim të drejtë
në të gjitha gjërat që ke bërë të vijnë mbi ne
e mbi qytetin e shenjtë të etërve tanë,
Jerusalemin!
Sepse për shkak të mëkateve tona
Ti u solle me ne kështu
me të vërtetë e me drejtësi.
29 Vërtet mëkatuam e vepruam paudhësisht
duke u larguar prej teje,
porse tepër shumë mëkatuam!
30 S’i dëgjuam urdhërimet e tua,
as nuk i mbajtëm,
nuk bëmë ashtu si na urdhërove
për të mirën tonë!
31 Prandaj, gjithçka çove mbi ne
e gjithçka na bëre
na e bëre plotësisht me të drejtë!
32 Na lëshove në duar të armiqve tanë
keqbërësve, kryekëcyerve më të
mbrapshtë,
në duar të një mbreti të padrejtë,
më të ziut që ishte mbi tokë.
33 Tani as që guxojmë ta hapim gojën:
turpi e marrja i mbuloi ata
që të shërbejnë e të adhurojnë ty.
34 Oh, mos na lër për përgjithmonë
‑ pashë emrin tënd ‑
e mos e prish besëlidhjen tënde;
35 as mos e tërhiq mëshirën tënde prej nesh,
pashë Abrahamin, të dashurin tënd,
pashë Izakun, shërbëtorin tënd,
e pashë Izraelin, shenjtin tënd,
36 të cilëve iu zotove
se do t’ua shumosh farën
porsi yjet e qiellit
e porsi rërën
që është në bregun e detit,
37 sepse, o Zot,
jemi pak’suar më shumë se të gjithë popujt,
të përvujtëruar kudo mbi mbarë tokën
në ditën e sotme për shkak të mëkateve tona!
38 Ne në këtë kohë nuk kemi
princ as profet as prijës,
fli shkrumbimi, therore,
as kushtime as kem,
as vend ku të t’kushtojmë ty
flitë e fryteve të para
që të mund të gjejmë mëshirë.
39 Por na prano me shpirt të përgrirë
e të përvujtëruar në shpirt,
porsi fli shkrumbimi deshësh e mëzetërish
40 porsi mijëra qengja të majmë
e tillë le të jetë flia jonë para teje sot
e përsosna ne që të vemi pas teje
sepse s’do të turpërohen
ata që shpresën e kanë vënë në ty.
41 Tani do të vemi pas teje me gjithë zemër,
ty do të të nderojmë, fytyrën tënde do të kërkojmë.
42 Mos na turpëro,
por sillu me ne sipas butësisë sate
e sipas madhësisë së mëshirës sate.
43 Na shpëto me mrekullitë e tua
lavdi jepi emrit tënd, o Zot!
44 Të turpëruar le të mbesin të gjithë ata
që duan të keqen e shërbëtorëve të tu,
u turpërofshin e mbetshin pa farë pushteti,
iu theftë hovi, pa fuqi mbetshin!
45 Le ta dinë se ti je Zot,
Hyj i vetëm,
në mbarë botën i lavdishëm.”
46 Shërbëtorët e mbretit që i hodhën ata në furrë, nuk pushonin së hedhuri në të vaj toke, li, peshkve e rrozga.
47 Flaka çohej përmbi furrë dyzet e nëntë kutë,
48 shpërtheu e dogji edhe kaldenjtë që ishin përbri furrës.
49 Ndërkaq, engjëlli i Zotit zbriti te Azaria e shokët e tij në furrë dhe e dëboi flakën e zjarrit nga furra,
50 e u frynte në mes të furrës një freski vese. Zjarri aspak nuk i preku as s’u shkaktoi dhimbje as trazim.
Kënga e tre djelmoshave
51 Atëherë këta të tre, pothuajse një zëri e lavdëronin, e madhëronin dhe e bekonin Hyjin në furrë e thoshin:
52 “I bekuar je, o Zot, Hyji i etërve tanë,
i lavdishëm e tejet i lartësishëm në shekuj! I bekuar emri shenjt i lavdisë sate,
tejet i lavdishëm e tejet i madhërueshëm në shekuj!
53 I bekuar je në Tempullin e lavdisë sate të shenjtë,
tejet i lavdishëm e tejet i madhërueshëm në shekuj!
54 I bekuar je në fronin e mbretërisë sate,
tejet i lavdishëm e tejet i madhërueshëm në shekuj!
55 I bekuar je, ti që shqyrton humnerat
e që rri mbi kerubinë,
i lavdishëm e tejet i madhërueshëm në shekuj!
56 I bekuar je në kupën qiellore,
i lavdishëm e i madhërueshëm në shekuj!
57 Bekojeni, të gjitha veprat e Zotit, Zotin,
lëvdojeni dhe madhërojeni në shekuj!
58 Bekojeni, o qiej, Zotin,
lëvdojeni dhe madhërojeni në shekuj!
59 Bekojeni, engjëjt e Zotit, Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
60 Ujëra që jeni përmbi qiell, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
61 Të gjitha ju, o fuqi, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
62 Diell e hënë, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
63 Yjet e qiellit, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
64 Të gjitha shirat e vesa, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
65 Të gjitha ju, o erëra, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
66 Zjarr e vapë, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
67 Acar e vapë, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e bekojeni në shekuj!
68 Vesë e brymë, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
69 Akull e cegëm, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
70 Breshra e bora, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
71 Net e ditë, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
72 Dritë e errësirë, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
73 Vetëtima e re, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
74 Toka e bekoftë Zotin,
e lëvdoftë dhe e madhëroftë në shekuj!
75 Bekojeni, o male e kodra, Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
76 Bekojeni Zotin, të gjitha bimësitë e tokës,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
77 Dete e lumenj, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
78 Bekojeni, burime, Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
79 Përbindësh e gjithçka lëviz në ujëra,
bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
80 Të gjithë shpendët e qiellit, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
81 Kafshë të egra e shtëpiake, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
82 Bijtë e njeriut, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
83 Bekoje, o Izrael, Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
84 Priftërinjtë e Zotit, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
85 Shërbëtorët e Zotit, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
86 Shpirtra e frymë të të drejtëve, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
87 Shenjtër e të përvuajtur në zemër, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
88 Anani, Azari, Misael, bekojeni Zotin,
lëvdojeni e madhërojeni në shekuj!
Sepse Ai na shpëtoi nga Nëntoka,
na nxori nga pushteti i vdekjes,
na liroi nga furra e skuqur,
na shpëtoi nga mesi i flakëve!
89 Falënderojeni Zotin, sepse është i mirë,
sepse e amshueshme është dashuria e tij!
90 Të gjithë ju që e druani Zotin,
bekojeni Hyjin e hyjnive,
lëvdojeni e falënderojeni,
sepse e amshueshme është dashuria e tij!”
Pranimi i mrekullisë
91/24/ Atëherë mbreti Nabukodonozor mbeti i habitur dhe u ngrit me nxitim. I pyeti bujarët e vet: “Po a nuk i hodhëm tre vetë të lidhur në zjarr?” Ata iu përgjigjën mbretit: “Po, o mbret!” 92/25/ Ai vazhdoi: “Po unë po shoh katër vetë të zgjidhur duke ecur në mes të zjarrit pa u bërë asnjë të keqe e i katërti e ka pamjen si djalë zotash.” 93/26/ Atëherë Nabukodonozori u afrua te gryka e furrës së skuqur e tha: “O Sedrak, Misak e Abdenago, shërbëtorët e Hyjit të Qiellit, dilni jashtë e ejani këtu!” Sedraku, Misaku e Abdenagoja menjëherë dolën nga zjarri.
94/27/ U mblodhën satrapët, bujarët, gjykatësit dhe të gjithë pushtetarët e mbretit e po i shikonin ata njerëz: zjarri nuk u kishte bërë farë dëmi në trup, nuk u ishte djegur asnjë fije floku, petku i tyre nuk ishte prekur dhe nuk ishte kapur në ta erë zjarri. 95/28/ Atëherë Nabukodonozori brohoriti: “Qoftë bekuar Hyji i tyre: i Sedrakut, i Misakut e i Abdenagos, i cili e dërgoi engjëllin e vet dhe i shpëtoi shërbëtorët e vet që besuan në të e nuk e dëgjuan urdhrin e mbretit, por e dhanë trupin e vet të digjet për të mos u shërbyer e për të mos i adhuruar hyjnitë e tjera, përveç Hyjit të vet! 96/29/ Prandaj, unë po urdhëroj: çdo popull, fis e gjuhë që të blasfemojë kundër Hyjit të Sedrakut, Misakut e Abdenagos le të bëhet copë e grimë e shtëpia e tij le të kthehet në plehërishtë, sepse nuk ka tjetër Hyj që mund të shpëtojë!”
97/30/ Atëherë mbreti i ngriti në nderime të larta zyrash Sedrakun, Misakun e Abdenagon në krahinën e Babilonisë.
ËNDRRA PËRKUJTUESE DHE MARRËZIA E NABUKODONOZORIT
98/31/ Mbreti Nabukodonozor, mbarë popujve, kombeve e gjuhëve përmbi mbarë tokën: Paqe e mirëqenie!
99/32/ E kam çmuar të arsyeshme t’jua shpall mrekullitë e shenjat që i kreu në mua Hyji i Qiellit.
100/33/ Shenjat e tij, oh, sa janë të mëdha!
Mrekullitë e tij, oh, sa janë të
mrekullueshme!
Mbretëria e tij, mbretëri e amshueshme!
Pushteti i tij brez pas brezi!