1 Atëherë erdhën të gjitha fiset e Izraelit
te Davidi në Hebron dhe i thanë: “Ja, ne jemi ashti yt dhe mishi yt.
2 Po edhe më parë, kur Sauli ishte mbreti ynë, ishe ti ai që i drejtoje të gjitha lëvizjet e Izraelit. Edhe Zoti të ka thënë: ‘Ti do ta kullotësh popullin tim Izraelin dhe ti do të jesh prijës mbi Izraelin’”.
3 Po ashtu erdhën edhe të gjithë pleqtë e Izraelit te mbreti në Hebron, dhe Davidi mbret lidhi besëlidhje me ta në Hebron në praninë e Zotit. Ata e lyen Davidin mbret përmbi Izraelin.
4 Davidi kishte tridhjetë vjet kur filloi të mbretërojë dhe mbretëroi për dyzet vjet:
5 në Hebron mbretëroi mbi Judën shtatë vjet e gjashtë muaj, kurse në Jerusalem mbretëroi tridhjetë e tri vjet mbi mbarë Izraelin e Judën.
6 U çua mbreti dhe të gjithë njerëzit që ishin me të e shkoi në Jerusalem kundër jebusenjve që popullonin vendin. Ata i thanë Davidit: “Ti s’do të hysh këtu, por do të të dëbojnë të verbërit e të çalët”, që donin të thoshin: “S’do të mund të hyjë këtu Davidi”.
7 Por Davidi e pushtoi kështjellën Sion: d. m. th. qytetin e Davidit.
8 Davidi kishte thënë atë ditë: “Secili që do t’i vrasë jebusenjtë, le t’i kapë nëpër kanal të kroit... ndërsa të çalët dhe të verbërit i urren shpirti i Davidit”. Këndej edhe u trajtua thënia: “I verbëri dhe çalamani të mos hyjnë në shtëpi”.
9 Davidi banoi në kështjellë dhe e quajti Qyteti i Davidit. Atëherë Davidi i ndërtoi muret rrethuese prej Milos e brenda.
10 Davidit gjithnjë i rritej pushteti, sepse Zoti, Hyji i ushtrive, ishte me të.
11 Po edhe mbreti i Tirit Hirami dërgoi te Davidi delegatë me dru cedri, gdhendës e muratorë mjeshtër muri dhe ia ndërtuan shtëpinë e Davidit.
12 Atëherë Davidi e mori vesh se Zoti e kishte përforcuar mbret mbi Izraelin dhe se e kishte lartësuar mbretërinë e tij prej dashurisë që kishte ndaj popullit të vet Izraelit.
13 Pasi erdhi Davidi prej Hebronit, mori edhe ja e gra të tjera prej Jerusalemit. Kështu i lindën Davidit edhe të tjerë djem e vajza.
14 Dhe ja, emrat e atyre që i lindën Davidit në Jerusalem: Samuai, Sobabi, Natani, Salomoni,
15 Jebahari, Elisuai, Nafegu,
16 Jafiai, Elisama, Elioda dhe Elifaleti.
17 Kur morën vesh filistenjtë se Davidin e kishin shuguruar mbret mbi Izraelin, dolën të gjithë për ta kapur Davidin. Kur dëgjoi Davidi për këtë gjë, zbriti në kështjellë.
18 Kurse filistenjtë u shpërndanë nëpër luginën Rafaim.
19 Davidi e pyeti Zotin e tha: “A t’i sulmoj filistenjtë? A do t’i lëshosh në dorën time”? Zoti iu përgjigj Davidit: “Sulmoji, sepse me siguri do t’i lëshoj filistenjtë në dorën tënde”.
20 Kështu, pra, Davidi erdhi në Baalfarasim /d. m. th. Zoti i depërtimeve/, i mundi dhe tha: “Depërtoi Zoti nëpër armiqtë e mi para meje siç depërton uji”. Për këtë arsye atij vendi iu vu emri Baalfarasim.
21 I lanë aty idhujt e vet e Davidi dhe njerëzit e tij i morën.
22 Filistenjtë u ngjitën përsëri dhe u shpërndanë nëpër luginën e refaimëve.
23 Davidi e pyeti përsëri Zotin. Zoti iu përgjigj: “Mos i sulmo ballë për ballë, por sillu pas shpinës së tyre e dilu në sulm nga ana e pyllit të balsamëve.
24 Kur ta dëgjosh krismën e hapave përmbi majat e balsamëve, atëherë sulu në përleshje, sepse atëherë Zoti do të dalë para teje për t’i goditur ushtritë e filistenjve”.
25 Davidi veproi siç i kishte urdhëruar Zoti dhe i shfarosi filistenjtë që nga Gabaoni deri në hyrje të Gezerit.