1 Akabi i tregoi Jezabelës gjithçka bëri Elia dhe si i kishte prerë me shpatë të gjithë profetët.
2 Atëherë Jezabela nisi tek Elia një kasnec me këto fjalë: “Kështu e kështu e më zi ma bëfshin zotat, në qoftë se nesër, po në të njejtën orë, nuk do të bëj me jetën tënde ashtu siç bëre ti me jetën e secilit prej tyre”.
3 U tremb, pra, Elia, u çua e shkoi për të shpëtuar jetën. Kur arriti në Bersabenë e Judës, aty e nisi të shkojë shërbëtorin e vet.
4 Ai vetë mori rrugën e shkretëtirës e udhëtoi një ditë rrugë. Kur mbërriti, u ul të pushojë nën një dëllinjë, i dëshiroi vetes vdekjen e tha: “S’mundem më, o Zot! Ma merr tani jetën se nuk jam më i mirë se të parët e mi”!
5 Atëherë ra e fjeti në hijen e dëllinjës. Por ja, e preku engjëlli dhe i tha: “Çohu e ha”!
6 I hapi sytë, dhe ja, te koka e tij një bukë e pjekur në vatër të skuqur dhe një katrovë me ujë. Elia hëngri e piu dhe përsëri ra e fjeti.
7 Porse engjëlli i Zotit u kthye edhe të dytën herë, e preku dhe i tha: “Çohu e ha, sepse të duhet të bësh rrugë të gjatë”.
8 Elia u çua, hëngri e piu. I forcuar me atë shujtë, udhëtoi dyzet ditë e dyzet net deri në malin e Hyjit, në Horeb.
9 Si arriti atje, natën e kaloi në shpellë. Dhe, ja, iu drejtua fjala e Zotit e i tha: “Ç’bën këtu, Eli”?
10 Ai u përgjigj: “Jam plot zell për Zotin, Hyjin e ushtrive, sepse bijtë e Izraelit e lanë besëlidhjen tënde, i rrënuan lterët e tu dhe i prenë me shpatë profetët e tu. Kam mbetur vetëm unë, po edhe mua kërkojnë të ma marrin jetën.”
11 Ai i tha: “Dil jashtë e qëndro në mal para Zotit”. Dhe ja, po kalonte Zoti! Para tij u çua një stuhi: erë e fortë! Tundte malet e thërmonte qetat para Zotit: por Zoti nuk ishte në stuhi! Pas stuhisë ra tërmeti! Por Zoti nuk ishte në tërmet!
12 Pas tërmetit erdhi zjarri! Por Zoti nuk ishte në zjarr! Pas zjarri një puhi fryme të hollë.
13 Kur e dëgjoi këtë Elia, e mbuloi fytyrën me leshnik, doli jashtë dhe qëndroi në derën e shpellës dhe, ja një zë që i tha: “Çka po bën këtu, Eli”?
14 Ai u përgjigj: “Jam plot zell për Zotin, Hyjin e ushtrive, sepse bijtë e Izraelit e lanë besëlidhjen tënde, i rrënuan lterët e tu e profetët e tu i vranë me shpatë: kam mbetur vetëm unë, po edhe mua kërkojnë të ma marrin jetën”.
15 Zoti i tha: “Çohu e kthehu rrugës sate në drejtim të shketëtirës së Damaskut. Kur të kesh mbërritur atje, lyeje Hazaelin për mbret të Sirisë,
16 kurse Jehuin, birin e Namsiut, lyeje mbret mbi Izraelin, ndërsa Elizeun, birin e Safatit, që është në Abelmehulë, shuguroje profet në vendin tënd.
17 Kështu do të ndodhë: Kush t’i shpëtojë shpatës së Hazaelit, do ta vrasë Jehui, e kush t’i shpëtojë shpatës së Jehuit, do ta vrasë Elizeu.
18 Unë për vete do të lë në Izrael shtatë mijë vetë: të gjithë gjunjët që nuk u përkulën para Baalit dhe çdo gojë që nuk e puthi atë”.
19 U nis, pra, prej andej Elia dhe e gjeti Elizeun, birin e Safatit, duke lëvruar me dymbëdhjetë pendë qe; Elizeu ishte tek e dymbëdhjeta pendë. Kur u avit Elia tek ai, e hodhi leshnikun e vet mbi të.
20 Ky menjëherë i la qetë, vrapoi pas Elisë e i tha: “Më lejo, të lutem, të përqafohem me babain e me nënën time dhe atëherë po vij pas teje”. Ai i tha: “Shko e kthehu! Sepse e di se çfarë kam bërë me ty”.
21 U kthye prej tij, mori një pendë qe e i preu fli. Me veglat e lëvrimit e zjeu mishin dhe ua dha njerëzve ta hanin. Pastaj u çua, shkoi pas Elisë dhe u vu në shërbimin e tij.