Nahumi: 1. Hyrje

1

1 Profecia mbi Ninivën. Libri i vegimit të Nahumit Elcezeas.

HYRJE

Psalm. Zemërimi i Zotit

2 Hyj ziliqar e hakmarrës është Zoti!

Hakmarrës është Zoti e plot zemërim!

Hakmarrës është Zoti kundër armiqve të vet,

dhe ruan zemërimin për kundërshtarët e vet.

3 Zoti është i durueshëm e i madhërueshëm në fuqi,

s’ka fajtor që e lë të pandëshkuar!

Udha e tij në shtrëngatë edhe në vorbull,

retë janë pluhuri i këmbëve të tij!

4 Kërcënon detin e ai thahet,

të gjithë lumenjtë i shndërron në shkretëtirë!

U shkrumbuan Basani e Karmeli,

u vyshk lulja e Libanit!

5 Para tij tunden malet,

dridhen kodrat,

trandet toka para tij,

e gjithësia me banorë të vet!

6 Kush mund të qëndrojë para zemërimit të tij,

t’i bëjë ballë flakës së zemërimit të tij?

Inati i tij u derdh si zjarri,

dhe qetat u shkrinë prej vapës së tij!

7 I mirë është Zoti,

është strehim në ditë të vështirë,

i njeh ata që në të kanë shpresën

8 edhe kur vërshon përmbytja.

Do t’i shuajë kundërshtarët e vet,

armiqtë e tij do t’i hajë terri!

Qortime profetike Judës e Ninivës

/Judës/

9 Çfarë mendoni kundër Zotit?

Ai është ai që asgjëson çdo gjë!

S’ka nevojë të ndrydhë dy herë!

10 Si ferrat e dendura

ndër vete të gërshetuara,

si pijanecat e dehur,

do të asgjësohen si kashta krejt e thatë!

/Asurit/

11 Prej teje doli

ai që Zotit të keqen ia mendon,

këshilltari që synon kryengritjen!

/Judës: vegim/

12 Kështu thotë Zoti:

“Le të jenë të fortë, le të jenë, në dashtë, shumë,

do të krasiten e do të zhduken!

Ty të ndëshkova,

porse nuk do të të ndëshkoj!

13 Copë do ta bëj shkopin që shpinës të binte,

vargonjtë e tu grimë‑grimë do t’i bëj”!

/Mbretit të Ninivës: vegim/

14 Për ty Zoti do ta japë këtë urdhër:

“Nuk do të lindë më djalë në vatër!

Në tempull të hyjit tënd do të zhduk

idhujt e gdhendur e të shkrirë

e do ta vë varrin tënd

sepse i pandershëm je!”

/Judës/

Nahumi: 2. Sulmi

2

1 Ja mbi male

këmbët e sihariqtarit,

të atij që paqen kumton.

Kremtoji, Judë, festat e tua,

kushtoji kushtet e tua.

sepse askurrë më s’do të vazhdojë

të përshkohet n’për ty Beliali!

Mbaroi shqim!

RRËNIMI I NINIVËS

Sulmi

2 Kundër teje po vjen shpartalluesi!

“Ruaj kalanë, vëzhgo udhën, shtrëngo ijët,

mblidhi të gjitha fuqitë e tua!

3 Sepse Zoti po ia kthen nderin Jakobit

si madhërinë e Izraelit!

Njëmend plaçkitësit e kishin plaçkitur,

këputur ua kishin shermendet!

4 Mburojat e trimave të tij po skuqen,

të ushtrisë petkat kuq prej gjakut,

rrathët karrocave gacë u bëhen

kur bien në luftë,

turfulojnë kalorësit!

5 Furishëm karrocat udhës vrapojnë,

njëra me tjetrën në sheshe ndeshen,

pamja e tyre si rrufeja,

si vetëtima këndej‑andej vrapojnë!

6 Trimi trimit i bëzan të madhe,

nget secili udhës së vet,

vrapojnë në mure,

shqyti mbrojtës tashmë u vu!

7 U hapën dyert e lumenjve,

të dridhurat pallatin kapën!

8 U zbulua Bukuroshja, u mor,

shërbëtorët e saj gjëmojnë

porsi pëllumbeshat

e rrahin parzmat!

9 Niniva u bë liqen i trazuar

prej të cilit tretin ujërat.

“Ndaluni! Zini vend!”

‑ por askush prapa nuk kthehet.

10 Merrni argjend! Rrëmbeni ar!

Fund nuk ka kamja e saj,

thesari me gjë të paçmueshme!

11 Shpërndarje, shkretim, shkatërrim;

pëlcet zemra, gjunjtë lëshojnë,

s’mbetet ijë për pa u dridhë,

të gjithëve faqet u ndërrojnë ngjyrë!

Dënimi i luanit të Asurit

12 Ku është strofulli i luanëve?

Ku është shpella e zogjve të luanëve,

ku luani i printe zogut të vet

e askush ta trembë s’guxonte?

13 Zinte luani sa për zogj i duhej,

mbytte për luanesha të veta.

Me pre i mbushi shpellat e veta,

me rrëmbime strofujt e vet!

14 “Ah, më prit! Ku je!

‑ thotë Zoti i Ushtrive ‑

Do t’i djeg qerret, tym do t’i bëj,

luanthët e tu do t’i hajë shpata!

Do ta zhduk prej vendit prenë që bëre,

do të shuajë zëri i kasnecëve të tu!”

Dënimi i Ninivës

Nahumi: 3. qytet gjakësor

3

1 Vaj për ty, qytet gjakësor,

plot me rrena,

plot rrëmbime!

Prej teje s’do të zhduket preja!

2 Fërshëllejnë frushkujt,

rropatin rrotat,

tërfullejnë kalorësit,

3 shkëlqejnë shpatat,

ndriçojnë heshtat,

shumicë të vrarësh,

grumbuj të vdekurish:

të panumërta janë kufomat,

nëpër to haset në thua!

4 Shkaku i këtyre?

Fëlligështia e lavires,

e bukuroshes, joshëses, zanueses,

që i ngashnjeu me lavirësi të vet popujt,

me shitime të veta kombet!

5 “A më prit! Ku je?

‑ thotë Zoti i Ushtrive ‑

Do t’i çoj petkat deri në faqe,

para popujve para mbretërive,

trupin tënd do të ta qes lakuriq!

6 Do të të mbulojë turp e turp,

do të të çnderoj,

për poshtërsi do të bëhesh shembull.

7 E do të ndodhë:

Kushdo të të shikojë

do të mbesë shtang edhe do të thotë:

“U rrënua Niniva!

A do të ketë kush dhimbje për ty?

Ku ta kërkoj ngushëlluesin tënd?”

Shembulli i Tebes

8 Pse a më e mirë je se Noamoni

që shtrihej përmbi lumenj?

I rrethuar gjithkah me ujë:

ledh mburojës përpara deti

e për mure mbrojtëse ujërat!

9 Kúsi ishte forca e tij

e Egjipti që s’ka kufi,

ndihmë i ishin futë edhe libianë!

10 Por edhe ai qe tretur në mërgim,

shkoi në skllavëri.

Fëmijët e tij qene shkapatur

në udhëkryqe të të gjitha shesheve.

Mbi fisnikët e tij short hodhën,

iu mbërthye në pranga gjithë paria.

11 Edhe ti, pra, do të trullosesh,

do të përbuzesh

e prej armiqve

strehim do të kërkosh.

Niniva kot përgatitet për mbrojtje

12 Fortesat e tua janë si fiku

i ngarkuar me fiq të lashtë:

posa të shkundet

në gojë i bien atij që i ha!

13 Shiko popullin që të ka mbetur:

s’të mbeti tjetër përveç gra!

Dyert e vendit tënd po hapen

dy kapakësh për armiqtë e tu,

zjarri i përlau shulat e dyerve!

14 Nxirr ujë për rrethim,

forcoji mirë pirgjet e tua;

hyr në baltë, shqelmo argjilën,

merre kallëpin e tullave!

15 Aty zjarri do të të përpijë,

shpata farën do të ta tresë.

Dërgimi i karkalecave

Shtohu, ani, porsi vemja,

shumohu si karkaleci.

16 Më shumë bëre për vete tregtarë

se sa yjet e përhapur në qiell,

17a Rojat e tua si karkaleci,

shemb kandrrash shkruesit e tu

që kapen në gardh

kur bën të ftohtë;

lindi dielli,

16b karkaleci e hoqi lëkurën

e fluturoi:

17b fluturuan s’dihet se ku!

Vajtim i përmortshëm

18 O ti, mbreti i Asirisë,

i zuri gjumi barinjtë e tu,

po koten princat e tu,

populli yt u shpërnda në male,

burrë nuk ka që t’i bashkojë!

19 Thyerja jote s’ka shërim,

e pashërueshme është plaga jote!

Kush dëgjon ç’thuhet për ty,

përmbi ty i rreh shuplakat.

E njëmend, kush s’e sprovoi

vazhdimisht egërsinë tënde?!