Vajtimet: 1. Vajtimi i parë

1

1 Ehu, si mbet kështu, qyqe‑vetëm,

Qyteti dikur plot popull!

Mbeti e vejë

Zonja e Madhe e kombeve!

Sundimtarja e krahinave

iu nënshtrua edhe ajo punës së detyruar!

Bet

2 Nata i kalon në vajtim,

lot rrëke mollëzave i rrjedhin.

Prej të gjithë dashnorëve të saj:

s’del kush që ta ngushëllojë

e përbuzën të gjithë miqtë e saj,

erdhën e iu bënë armiq.

Gimel

3 I pikëlluar, nën peshë të skllavërimit,

dëbohet Juda prej atdheut;

ndër paganë e kalon jetën

dhe nuk gjen kund vend pushimi

të gjithë përndjekësit e tij e zunë

nëpër gryka të ngushta!

Dalet

4 Në zi janë udhët e Sionit

se askush më në festë nuk vjen!

Dyert e tij u shpartalluan,

priftërinjtë e tij rënkojnë,

në pikëllim janë virgjërat e tij

e atë e ndrydh hidhërimi.

He

5 Kundërshtarët iu bën zotërinj,

gëzojnë qetësi armiqtë e tij,

sepse Zoti e bëri të mjerë

për shkak të fajeve të tij pa numër;

fëmijët e tij u çuan në skllavëri,

vënë përpara i ka armiku.

Vau

6 U zhduk prej Bijës së Sionit

e tërë lavdia e saj.

Krerët iu bënë porsi kaprojtë

që s’gjejnë kullosa:

pa fuqi hapat i ndërrojnë

para atij që u grah.

Zain

7 I kujtohen Rruzalemit

në ditë mjerimi të endjes së vet

të gjitha të mirat që i pati

dikur në ato kohët e hershme,

kur pop’lli ra në dorë të armikut

e askush s’e mori ndore;

e panë mirë armiqtë e tij

e u zgërdhinë për rrënim të tij.

Het

8 Rëndë mëkatoi Jerusalemi,

këndej dhe u bë i neveritshëm:

të gjithë ata që e lavdëronin,

e përbuzën,

pse ia panë lakuriqësinë:

ai dënes e kthehet prapazi.

Tet

9 Ndyrësia e tij në skundijtë e petkut të tij,

s’mendoi si do t’i dalë fundi;

u mposht tmerrshëm

e s’ka askënd që ta ngushëllojë.

“Shikoje, Zot, mjerimin tim,

se çoi tepër krye armiku!”

Jod

10 Armiku e shtriu dorën

mbi të gjitha të mirat e tij:

i shikoi me sy paganët

si hyjnë në Tempullin e tij,

për të cilin ti kishe urdhëruar

të mos hyjnë në tubimin tënd.

Kaf

11 Mbarë populli i tij gjëmon:

kërkon bukë;

për ushqim dhanë ç’patën të çmueshme

veç për të mbajtur frymën gjallë.

“Shiko, o Zot, e shqyrto

se në ç’gjendje çnjerëzore jam!

Lamed

12 O ju të gjithë që udhës kaloni,

shikoni e shihni

a ka dhimbje si dhimbja ime,

sikur kjo që po më mundon,

me të cilën Zoti më ndëshkoi

në ditë të zemërimit të furisë së vet.

Mem

13 Prej së larti e dërgoi zjarrin

dhe e përshkoi në eshtrat e mi;

shtriu rrjetën nën këmbë të mia

e më përplasi në kokërr të shpinës,

më bëri grusht në pikëllim të

përhershëm.

Nun

14 Vërejti rreptë mbi faje të mia,

me dorë të vet i lidhi barrë,

i ngarkoi në qafën time

e krejtësisht më la pa fuqi.

Më lëshoi Zoti në një dorë të tillë,

prej të cilës më nuk mund të ngrihem.

Sameh

15 M’i përbuzi Zoti trimat

që i kisha në mesin tim;

kundër meje thirri mbledhjen

për t’i shuar të rinjtë e mi.

Në presë e shtrydhi i Lumi Zot

virgjërën, Bijën e Judës.

Ain

16 Për këtë punë rri duke qarë,

syri im derdhet në lot

pse m’u largua ngushëlluesi

që frymën do të ma përtërinte.

Sharruan të gjithë bijtë e mi,

pse armiku qe më i fortë.

Fe

17 Sioni i shtrin duart e veta,

por ngushëllues për të nuk ka!

I çon Zoti kundër Jakobit

gjithkund përreth armiqtë e tij:

erdhi e u bë Jerusalemi

sukull i ndytë në mesin e tyre.

Sade

18 I drejtë është Zoti,

se i kundërshtova fjalës së tij.

Më dëgjoni, ju lutem, popuj,

mirë vërejeni dhimbjen time:

vashat e mia e të rinjtë e mi

në skllavëri shkuan!

Kof

19 U rashë ndore miqve të mi,

por ata të gjithë më tradhtuan.

Priftërinjve të mi e pleqve të mi

brenda në qytet u doli shpirti

duke kërkuar bukë për vete

që ta mbanin frymën gjallë.

Res

20 Shih, o Zot, se në ç’të vështirë jam,

përbrendëset më janë përzier,

tronditur është në mua zemra,

se s’dëgjova, për të mos dëgjuar.

Përjashta më shoi farën shpata,

kurse brenda në shtëpi ‑ vdekja.

Sin

21 Dëgjo se sa fort dënes

e askush nuk më jep ngushëllim.

Armiqtë dëgjuan për të keqen time:

u kënaqën pse ti ma çove.

Sille ditën që ti e shpalle,

le të bëhen të ngjashëm me mua!

Tau

22 Të mbërrijë te ti fajësia e tyre

bëjua edhe ti atyre

siç ma bëre mua!

Për shkak të t’gjitha paudhësive të mia,

të shumta janë dënesjet e mia;

zemra ime është në pikëllim.”

Vajtimet: 2. Vajtimi i dytë

2

1 Oh, si e nxiu në zemërim të vet Zoti

Bijën e Sionit!

Nga qielli për tokë e flaku

nderin e Izraelit,

s’iu kujtua shtroja e këmbëve të veta

ditën e zemërimit të vet!

Bet

2 Zoti i shkretoi pa mëshirë

mbarë kullosat e Jakobit;

i rrafshoi në zemërim të vet

fortesat e Bijës së Judës;

për tokë e rrëzoi, e mallkoi

mbretërinë e krerët e saj!

Gimel

3 Në flakën e zemërimit të vet

Izraelit i theu çdo pushtet,

e tërhoqi të djathtën e vet

para fytyrës së armikut,

flakë e ndezi në Jakob zjarrin

që përpin gjithçka përreth.

Dalet

4 Si armik e ngrehu harkun,

s’iu dridh dora më se kundërshtarit,

për pa vrarë nuk la asgjë

të bukur për shikim

në tendën e Bijës së Sionit:

zemërimin si zjarr e shfreu.

He

5 U bë Zoti si të ishte armik,

e përpiu Izraelin,

ia përpiu të gjitha fortesat,

ia rrafshoi të gjitha kullat,

e shtoi mbi Bijën e Judës

pikëllimin edhe trishtimin.

Vau

6 Kopsht të shthurur ia bëri Tempullin,

e shkatërroi Tendën e vet:

bëri Zoti të harrohen në Sion

e kremtja edhe e shtuna,

i përbuzi në furi të vet

mbret e prift!

Zain

7 Iu mërzit lteri i vet,

Shenjtëroren e vet mallkoi;

i lëshoi në dorën e armikut

muret e shtëpive të saj:

krisi britma në Shtëpi të Zotit

porsi ditën e festimit!

Het

8 Vendosi Zoti të rrënojë

murin e Bijës së Sionit,

e ngrehu për masë konopin,

nuk e ndali dorën nga rrënimi:

në zi i veshi avlli e mur,

të dy së bashku po rrëzohen.

Tet

9 Dyert e saj i mbuloi dheu;

i theu, i copëtoi shtatkat e saj.

Mbreti e princat të humbur ndër paganë,

u zhduk Ligji!

As profetët më nuk kanë

vegim prej anës së Zotit!

Jod

10 Rrinë në pluhur edhe heshtin

pleqtë e Bijës së Sionit,

me pluhur e pluhuruan kokën

e u ngjeshën me grathore;

për tokë ulin kokën e vet

virgjërat e Rruzalemit!

Kaf

11 Sytë e mi prej lotësh u verbuan,

u përzien përbrendëset e mia;

u derdh për tokë mëlçia ime

se u shkatërrua bija e popullit tim,

ndërsa meket foshnja dhe ferishtja

nëpër sheshet e Qytetit.

Lamed

12 U thoshin nënave të veta:

“Ku është drithi, ku është vera?”

E mekeshin si të plagosur

nëpër rrugët e Qytetit

e shpirti atyre u dilte

n’prehrin e nënave të veta.

Mem

13 Me kë të të krahasoj? Kujt të them se i përngjan,

o Bija e Jerusalemit?

Me kë të të barazoj për të të

ngushëlluar,

Bukuroshja Bijë e Sionit?

I madh si deti është rrënimi yt,

kush mund të të sjellë shërim?

Nun

14 Profetët e tu për ty patën vegime

të rreme e të marra;

s’ta zbulonin fajësinë tënde,

që ta ndërronin fatin tënd,

por të treguan profeci trillimesh,

rrene e edhe ngashnjimi.

Sameh

15 Përmbi ty shuplakat rrahin

të gjithë ata që udhës kalojnë,

fërshëllejnë dhe kokat lëkundin

përmbi Bijë të Jerusalemit:

“Ky është Qyteti ‑hijeshia e

përsosur‑

hareja e botës mbarë?!”

Fe

16 Hapin gojën kundër teje

të gjithë kundërshtarët e tu,

fërshëllejnë, me dhëmbë kërcëllojnë

e thonë: “E përpimë!

Ja, dita që kaherë prisnim:

ia mbërritëm me sy ta shohim!”

Ain

17 E çoi në vend Zoti ç’vendosi,

e plotësoi fjalën e vet,

të urdhëruar që qëmot:

rrënoi e nuk pati mëshirë!

Bëri të gëzojë mbi ty armiku,

armiqve të tu fuqinë ua rriti.

Sade

18 T’i klithë Zotit zemra jote

përmbi muret e Bijës së Sionit,

lër rrëke le të derdhen lotët

ditë e natë!

Mos i jep pushim vetvetes,

të mos pushojë qepalla e syrit tënd!

Kof

19 Ngrihu e natën gjëmo

kur fillon turni i rojës,

zbraze si ujët zemrën tënde

përpara fytyrës së Zotit!

Lartësoji drejt tij duart e tua,

kërko ndihmë për foshnjat e tua

që po meken nga uria

në krye të të gjitha udhëve.

Res

20 “Këqyr, o Zot, e deh, shiko,

me kë u solle der tani kështu?

Vallë të hanë gratë frytin e vet,

foshnjat që duhet të rriten?

Thua të vriten në Shenjtërore të Zotit

priftërinjtë edhe profetët?

Sin

21 Dergjen për tokë në rrugë të madhe

fëmijë e plak,

virgjërat e të rinjtë e mi

ranë prej shpatës:

i vrave ditën e zemërimit tënd,

i godite dhe nuk pate mëshirë.

Tau

22 Ti i mblodhe si për ditë feste

tmerruesit e mi përreth;

ditën e zemërimit të Zotit

kush s’shpëtoi, askush gjallë s’mbeti

të cilët i mëkova dhe i ushqeva:

armiku im farën ua treti!”

Vajtimet: 3. Vajtimi i tretë

3

1 Unë jam njeriu që e sprovoi mjerimin

nën frushkullin e zemërimit të tij.

Alef

2 Ai më urdhëroi e më bëri të ec

nëpër terr e jo në dritë.

Alef

3 Veç kundër meje e solli, e risolli

gjith’ditën dorën e vet.

Bet

4 Ma shkriu lëkurën edhe mishin,

i thërmoi eshtrat e mia.

Bet

5 Përreth meje ndërtoi mur,

me helm e pikëllim më rrethoi.

Bet

6 Më ndryu të jetoj në një vend të errët

porsi të vdekurit e përhershëm.

Gimel

7 Më rrethoi në mur që të mos mund të dal,

më lidhi në pranga të rënda.

Gimel

8 Nëse thërras e kërkoj ndihmë,

e përbuz lutjen time.

Gimel

9 M’gurë të latuar m’i muroi rrugët,

m’i mbylli shtigjet e mia.

Dalet

10 Arushë në pritë u bë për mua,

luàn që sulet befasisht.

Dalet

11 Me ferra m’i zuri rrugët,

më copëtoi e më la në mjerim.

Dalet

12 E ngrehu harkun e vet, mua më vuri

shenjë shigjete.

He

13 I nguli në të hollët tim

bijat e kukurrit të vet.

He

14 U bëra përqeshje e pop’llit tim,

kënga e përditshme e tyre.

He

15 Më ka ushqyer me hidhërime,

me lëng mendre më ka dehur.

Vau

16 Me gurë dhëmbët m’i thërmoi,

më zhgërreu në pluhur.

Vau

17 Shpirti im më s’di ç’është paqja,

më nuk di ç’është lumturia.

Vau

18 Thashë: “Lamtumirë, o lumturi,

e gjithçka prisja prej Zotit!”

Zain

19 Më kujto skamjen e endjen time,

mendrën e helmin tim!

Zain

20 I kujtoj, s’mund t’i harroj

e më copëtohet shpirti im.

Zain

21 Ja, se çka përbluaj në zemër

e prandaj më ngjallet shpresa:

Het

22 “Lavdi Zotit që fara s’na u shua,

që s’munguan përdëllimet e tij!

Het

23 Mu, çdo mëngjes Ai i përtërin!

Besa jote s’ka kufi!

Het

24 ‘Pjesa ime është Zoti’‑më thotë shpirti‑

këndej vazhdoj të kem shpresë në Të.”

Tet

25 I mirë është Zoti për ata që shpresojnë në Të,

ndaj shpirtit që e kërkon.

Tet

26 Është mirë të pritet në heshtje

shëlbimi që vjen prej Zotit.

Tet

27 Është mirë për burrin ta mbartë

zgjedhën që prejrinisë së vet.

Jod

28 Le të rrijë vetëm e të qëndrojë në heshtje

kur Zoti ta mbrehë në zgjedhë.

Jod

29 Le ta vërë gojën e vet në pluhur:

sepse ndoshta ende ka shpresë.

Jod

30 Le t’ia sjellë faqen goditësit,

le të ngihet me poshtërime!

Kaf

31 Sepse Zoti

nuk përbuz për përgjithmonë.

Kaf

32 Nëse ndëshkon, Ai do të ketë dhimbje

sipas mëshirës së vet të madhe.

Kaf

33 S’i do zemra t’i përvujtërojë,

t’i ndëshkojë bijtë e njeriut.

Lamed

34 Të ndrydhen, të shtrohen nën këmbë

të gjithë të munduarit e vendit.

Lamed

35 T’i shtrembërohet e drejta njeriut

para syve të të Tejetlartit,

Lamed

36 e padrejtë në gjyq t’i bëhet tjetrit:

a thua Zoti s’i sheh këto të gjitha?

Mem

37 Kush është ai që tha e ashtu u bë?

Vallë s’është Zoti ai që merr vendim?

Mem

38 Prej gojës së të Lartit a nuk rrjedhin

të vështirat e të mirat?

Mem

39 Vdekatari pse të murmurisë?

Të zotërojë burri mbi mëkatet e veta!

Nun

40 “T’i shqyrtojmë e t’i kërkojmë udhët tona

e të kthehemi kah Zoti!

Nun

41 T’i lartësojmë duart tona e zemrën

te Zoti që është në qiell.

Nun

42 Ne mëkatuam, kundër Teje u çuam,

ja, përse Ti nuk na fale!

Sameh

43 Me furi u armatose, na godite,

na vrave, nuk na fale!

Sameh

44 Ti e vure për pritë renë

të mos na mbërrijë te ti lutja.

Sameh

45 Na çrrënjose, llom na bëre

mes popujsh!

Fe

46 U ngërdheshën kundër nesh

pa dallim të gjithë armiqtë tanë.

Fe

47 Shorti ynë u bë tmerri e gropa,

shpartallimi dhe rrënimi!

Fe

48 Rrëke rrjedhin prej syve të mi lotët

për rrënimin e Bijës së popullit tim.

Ain

49 Sytë e mi lotojnë e nuk pushojnë,

sepse s’mund të ketë qetësi

Ain

50 derisa të shikojë e të shohë

Zotynë prej qiellit.

Ain

51 Syri im dhimbje më shkakton

për bijat e Qytetit tim.

Sade

52 Më përndjekin si gjuetari shpendin

ata që pa arsye më urrejnë.

Sade

53 Jetën ma borën në humnerë,

përmbi mua hodhën gurë.

Sade

54 Përmbi kokë më vërshuan ujërat

e unë thosha: “Kam mbaruar!”

Kof

55 Atëherë, Zot, emrin tënd thirra

nga thellësia e humnerës.

Kof

56 Ma ndieve britmën: “Mos i mbyll veshët

në dënesjen e në kushtrimin tim!”

Kof

57 Ti u afrove kur të rashë ndore

e the: “Frikë mos ki!”

Res

58 E mbrojte, o Zot, ti çështjen time,

ma shpërbleve jetën time.

Res

59 E pe, o Zot, të padrejtën që m’u bë:

mbroje ti të drejtën time!

Res

60 E pe të gjithë furinë e tyre,

synimet e tyre kundër meje.

Sin

61 I dëgjoje fyerjet e tyre, o Zot,

synimet e tyre kundër meje.

Sin

62 Buzë e mend të armiqve të mi

kundër meje janë gjith’ditën.

Sin

63 Vëri re: si kur ulen si kur çohen

unë jam kënga përqeshëse e tyre.

Tau

64 Shpaguaj ti si e meritojnë, o Zot,

sipas veprave të duarve të tyre!

Tau

65 Bëje zemrën e tyre të ngurtë,

mbi ta të bjerë mallkimi yt!

Tau

66 Ndiqi, o Zot, me furinë tënde,

çrrënjosi nën qiellin tënd!”

Vajtimet: 4. Vajtimi i katërt

4

1 Ah si u vrugua ari,

si u prish ari i kulluar!

U shpërderdhën gurët e shenjtë

qosheve të të gjitha udhëve!

Bet

2 Djelmoshat bujarë të Sionit,

të peshuar me ar të kulluar,

u çmuan porsi enë dheu

‑ vepër e duarve të poçarit!

Gimel

3 Der’ çakejtë u japin sisën

gji u japin klyshëve të vet,

Bija e popullit tim, mizore,

porsi struci në shkretëtirë!

Dalet

4 Ferishtes gjuha i është ngjitur

prej shkrumbit të etjes për qiellzë,

vogëlushët bukë kërkojnë,

por s’ka kush t’ua ndajë!

He

5 Ata që hanin haje të shijshme,

vdesin udhëve;

ata që në purpur u rritën,

zhgërryhen në pleh.

Vau

6 E Bijës së popullit tim fajësia

më e madhe se mëkati i Sodomës

që u rropos në një moment

pa u lodhur duar në të.

Zain

7 Djemtë e saj më pastër se bora,

e më të bardhë se qumështi,

më të kuq se korali në trup,

pamja e tyre si safiri,

Het

8 u nxinë në f’tyrë më se thëngjilli,

s’munden më të njihen në rrugë;

lëkura e tyre u ngjit për eshtra,

u tha dhe u bë si e drunjtë.

Tet

9 Më fatlumë prej shpatës të prerët

se të vdekurit nga uria,

që vdesin të shqimur ngadalë

nga mungesa e frytit të tokës.

Jod

10 Gratë e dhimbshme me duar të veta

i kanë zier fëmijët e vet,

u bënë ushqimi i tyre

n’mjerim të Bijës së popullit tim.

Kaf

11 E kreu Zoti zemërimit e vet,

e zbrazi furinë e vet,

flakë në Sion zjarrin e ndezi

që ia dogji edhe themelet.

Lamed

12 S’besonin mbretërit e botës,

as banorët e gjithësisë

se armiku e kundërshtari

Rruzalemit brenda i hyn,

Mem

13 për shkak të mëkateve të profetëve,

për faje të priftërinjve të tij

që derdhën brenda në Qytet

gjakun e njerëzve të pafajshëm.

Nun

14 U endën si të verbërit udhëve,

të përdhosur me danga gjaku

sa që askush s’mund t’i prekte

rrobat e tyre!

Sameh

15 “Larg! Je i ndytë!” ‑ u bërtitnin:

“Tërhiquni! Zhdukuni! Mos prekni!”

Iknin, endeshin; ndër paganë thuhej:

“Të mos guxojnë ndër ne të

banojnë!”

Fe

16 Fytyra e Zotit u dha rrugët,

ai me sy më s’i shikoi:

s’u shikua më se kush është prift,

s’u shikua kush është plak!

Ain

17 Sytë tanë, ehu, seç u lëbyrën

duke kërkuar ndihmë, por kot!

Nga vrojtorja jonë shikojmë

drejt një kombi që s’mund të na

shpëtojë.

Sade

18 Na i gjurmonin hapat tanë,

që të mos ecnim udhëve tona.

“E patëm! Na u shkurtuan ditët,

sepse erdhi fundi ynë.”

Kof

19 Më të shpejtë qenë salvuesit tanë

se ç’janë shqiponjat e qiellit:

nëpër male ata na ndoqën,

na vunë n’shkretëtirë pusi.

Res

20 Fryma e gojës sonë, i Lyeri i Zotit,

u zu në gropat e tyre,

për të cilin thoshim: “Nën hijen e tij

do të jetojmë në mes të popujve.”

Sin

21 Gëzo e galdo, Bija e Edomit,

që banon në tokën Us;

por dhe ty kelku do të të mbërrijë,

do të dehesh, zhveshur do të

mbetesh!

Tau

22 T’u la faji, Bija e Sionit,

më nuk do të të tresë në mërgim.

Bijë e Edomit, fajësinë do ta

ndëshkojë Zoti,

për fushë do të t’i qesë mëkatet!

Vajtimet: 5. vajtimi i pestë

5

1 Të të bjerë ndër mend, o Zot, se çka na

gjeti,

shikoje e shihe poshtërimin tonë!

2 Trashëgimi ynë kaloi në duar të të huajve,

shtëpitë tona në duar të barbarëve!

3 U bëmë bonjakë, fëmijë të pababë,

nënat tona porsi të veja!

4 Të blerë me para ujët tonë pimë,

drutë tona duhet t’i blejmë.

5 Me zgjedhë në qafë para na grahin,

u këputëm, s’na lënë të pushojmë!

6 Egjiptianëve e asirëve u shtrijmë dorën,

për të na dhënë një kafshatë bukë!

7 Etërit tanë mëkatuan, më nuk janë,

por ne po e lajmë fajin e tyre.

8 Skllevërit po sundojnë mbi ne,

s’na shpëton kush prej dorës së tyre.

9 Me rrezik të jetës e fitojmë bukën

para shpatës në shkretëtirë.

10 Lëkura jonë digjet si furra

për shkak të flakës së urisë.

11 Në Sion i dhunuan gratë,

virgjërat në qytete të Judës.

12 Me duar të tyre i varën princat,

s’i nderuan f’tyrat e pleqve.

13 Djelmoshat i mbartën mokrat,

nën barrë të druve u rrëzuan fëmijët.

14 Në log të kuvendit s’dalin pleqtë,

të rinjtë më muzikës s’i bien.

15 Zemrës sonë i humbi gëzimi,

në zi u kthyen vallet tona.

16 Nga koka na ra kurora,

të mjerët ne se kem’ mëkatuar!

17 Këndej pikëlluar është zemra jonë,

prandaj sytë na u errësuan,

18 pse u shkretua mali i Sionit,

nëpër të shëtisin dhelprat.

19 Por ti, o Zot, ti qëndron përgjithmonë,

froni yt brezni në brezni.

20 Pse gjithnjë na lë në harresë,

për kohë të gjatë do të na harrosh?

21 Na kthe, o Zot, e ne do të kthehemi,

përtëriji ditët tona si në kohë të vjetra!

22 Pra krejtësisht, thua, na përbuze,

i zemëruar kundër nesh pa masë?